تقریبا تمام فوتبالیها از هشداری که ابتدای فصل از سوی دلسوزان داده و زنوزی و مدیران تراکتور آن را جدی نگرفتند، خبر دارند. رفتار مجموعه باشگاه تراکتور در قبال همه چیز یکسان و غیرقابل تغییر است. تیمی که اسکلت خود را در این سالها حفظ کرده و بازیکنان بسیار خوبی را در اختیار دارد، با فوتبالی تهاجمی و جذاب خو گرفته و نمی تواند دفاعی بازی کند. پس چطور با این دکترین و شخصیت به سراغ یک مربی کاملا دفاعی رفت؟
تراکتور با اقتدار قهرمان لیگ شد و چه بسا اگر فصل قبل هم نیمه کاره نمیماند، میتوانست از عنوانش دفاع کند. قبل و بعد از اسکوچیچ، تراکتور مربیان مختلفی را آورده بود اما دکترین این تیم و فلسفه بازی تهاجمی، مثل اسکلت نفرات درون زمین، ثابت بود. در همان راستا تراکتور به سراغ محمد ربیعی رفت که فوتبالی تهاجمی در تیمهایش ارائه میدهد اما در فاصله دو سه روز مانده تا شروع لیگ، هیچکس نفهمید که چه شد اما همه دیدند که ناگهان جواد نکونام سر از تبریز درآورد و نیمکت تراکتور را در اختیار گرفت.
عجیبترین اتفاق که فقط در فوتبال ما نمونه دارد. انتخاب یک مربی با دکترین و فلسفه دفاعی برای تیمی که هواداران میلیونیاش، بازی تهاجمی و گل زنی میخواهند. حال ببینید تاثیر سرمربی چقدر است که از تراکتور با این مشخصات، تیمی ساخت که برابر شباب الاهلی هم نتیجه را باخت و هم نمایش را!
تراکتور، تیم تهاجمی با همان ۱۱ نفر و بدون تغییر و با تقویت در خط آتش، به یک مربی دفاعی داده شد که در برخی موارد نمیتواند برخی مهرهها را کنار بگذارد! و دیدیم که زیر نظر جواد نکونام این تیم تبدیل به همان مثال معروف شد که آمد راه رفتن یکی را یاد بگیرد، اما راه رفتن خودش را هم فراموش کرد! به این ترتیب تراکتور مثل کسی که از سونا و حوضچه داغ، ناگهان وارد استخر یخ شده، رگ به رگ شد!
از باخت چند روز پیش در لیگ برتر تا تکرارش در آسیا و دبی، تراکتور در تمام این سالها هرگاه نتیجه نگرفته از داوری و مسئولان فدراسیون و لیگ تا رقبا و حتی هواداران پرسپولیس و رسانهها را متهم کرده است. در حقیقت از نظر تراکتوریها همه مقصرند غیر از خود این تیم و این بار هم قطعاً از آب و هوای شرجی دبی تا نبودن علیرضا بیرانوند، بهانه برای این شکست جور میشود!
اما هرچقدر تقصیر را گردن این و آن انداخته و بر طبل ضدیت زمین و زمان با تراکتور بکوبند، فرقی در اصل قضیه نمی کند. حقیقت همین است که تراکتور باید چشمش را باز کند، تیمی که به فلسفه و شخصیت تهاجمی خو گرفته و بازیکنانش جملگی بالای ۳۰ سال و شخصیت شکل گرفته دارند، عادت دارد برای گلزنی و پیروزی به زمین بیاید و نمی تواند با افکار یک مربی دفاعی ادامه دهد.
در سالهای اخیر پرسپولیسیها با استناد به همین استدلال، مانع حضور مهدی تارتار میشدند اما دیدیم که او حاضر شد در پرسپولیس و برای رسیدن به آرزویش، تغییر مسیر داده و دکترین فوتبالی خود را عوض کند. اما جواد نکونام برای خود جایگاهی فراتر از فوتبال ایران و کل فوتبالیها قائل است. به عبارت ساده او کسی را قبول ندارد، پس شک نکنید که دست از دکترین خود برنداشته و بازیکنان تراکتور هم نمی توانند بین آنچه که خود فکر میکنند درست است و همه این سالها انجام دادهاند، و چیزهای تازهای که نکونام میگوید و می خواهد، یکی را انتخاب کنند!
صد البته پایان این راه مشخص و بار نکونام به منزل نخواهد رسید! تراکتور تیمی نیست که بخواهد دفاع کند و بعد از زدن یک گل عقب بکشد و اقتصادی ببرد. قبلاً یحیی گل محمدی این سیستم را آنجا امتحان کرده و به نتیجه نرسید! جواد نکونام هم نتیجه نخواهد گرفت، همانطور که در استقلال نگرفت! مسئولان تراکتور هم که از همان ابتدا نباید برای تیمی با شخصیت تهاجمی مربی با دکترین دفاعی میآوردند، خیلی زود این اشتباه را تصحیح خواهند کرد!
