وحید هاشمیان از ابتدا انتخاب درستی برای نیمکت پرسپولیس نبود؛ مربیای که تجربه سرمربیگری در چنین سطحی را نداشت و خیلی زود مشخص شد مدیریت فشار، حاشیه و توقعات سنگین اطراف پرسپولیس برایش کار سادهای نیست. نتایج هم در نهایت به جایی رسید که مدیران باشگاه تصمیم گرفتند در آبانماه سال گذشته به همکاری با او پایان بدهند؛ تصمیمی که از نظر فنی قابل دفاع بود و هیچ باشگاهی مجبور نیست به خاطر قرارداد، یک سرمربی ناراضیکننده را تا پایان فصل حفظ کند.
اما یک تفاوت مهم وجود دارد؛ میشود هاشمیان را گزینه اشتباهی دانست و در عین حال قبول کرد که نحوه کنار گذاشتنش حرفهای نبود.
مسئلهای که هنوز هاشمیان را ناراحت کرده، مذاکره پرسپولیس با اوسمار نیست. باشگاه حق داشت بعد از نتایج ضعیف به دنبال گزینه دیگری باشد. مشکل از جایی شروع شد که پیش از اعلام رسمی پایان همکاری با هاشمیان، علی اینانلو و پیمان حدادی، دو عضو هیاتمدیره پرسپولیس، در تلویزیون مذاکره با اوسمار را علنی کردند و حتی گفتند ظرف ۴۸ ساعت پاسخ مربی برزیلی مشخص میشود؛ در حالی که هاشمیان همچنان سرمربی رسمی پرسپولیس بود.
این دقیقاً همان چیزی است که هاشمیان از آن دلخور است؛ نه اینکه چرا پرسپولیس اوسمار را میخواست، بلکه اینکه چرا مذاکره با جانشین او، پیش از برکناری رسمی، رسانهای شد. حتی اگر تصمیم به قطع همکاری کاملاً درست باشد، میتوان آن را محترمانه و حرفهای اجرا کرد.
حالا ماجرا زمانی عجیبتر میشود که مدیران پرسپولیس نهتنها بابت نحوه جدایی از هاشمیان عذرخواهی نکردهاند، بلکه از تعداد مصاحبههای او هم انتقاد میکنند. شاید بهتر باشد قبل از شمردن مصاحبههای هاشمیان، یک بار هم نحوه برخورد باشگاه با سرمربی وقتش مرور شود.
هاشمیان انتخاب اشتباهی برای پرسپولیس بود اما اشتباه بودن یک انتخاب، مجوز رفتار غیرحرفهای در پایان همکاری نیست.
