استقلال دیشب فقط یک برد آسیایی به دست نیاورد؛ یک شب فراموشنشدنی برای هوادارانش ساخت. سهراب بختیاریزاده تیمش را مقابل السد، یکی از پرستارهترین تیمهای قطر، به شکلی به زمین فرستاد که انگار قرار نیست نام حریف کوچکترین اهمیتی برایش داشته باشد. استقلال دوید، جنگید، پرس کرد، موقعیت ساخت و در نهایت با سه گل یکی از بهترین شروعهای ممکن در لیگ نخبگان آسیا را رقم زد.
نیمه اول استقلال با پرس و دوندگی شدید، السد را تحت فشار گذاشت و در نیمه دوم هم برخلاف بسیاری از تیمها بعد از رسیدن به نتیجه عقب ننشست؛ بازی را مدیریت کرد و با آرامش جلو رفت. حتی وقتی فیرمینیو و ستارههای السد تلاش کردند شرایط را تغییر دهند، استقلال شخصیتش را از دست نداد.
اما شاید مهمترین ویژگی این استقلال، خودِ سهراب باشد. مربیای که نه دنبال بهانه است، نه اهل غر زدن و نه شکستها را گردن زمین و زمان میاندازد. پنجره نقلوانتقالات استقلال بسته است، اما بختیاریزاده به جای شکایت کردن، با همین نفرات تیم ساخته است.
او بازیکنانی مثل سامان فلاح و عارف آقاسی را احیا کرده، از جوانها انرژی گرفته و در کنار بازیکنانی مثل آسانی و سحرخیزان، تیمی ساخته که بیشتر از اسمها، روی هماهنگی و روحیه تیمیاش حساب میکند. هماهنگی اسلامی و قلیزاده در صحنه گل سوم هم یکی از نمونههای همین هارمونی بود.
این استقلال شاید پرزرقوبرقترین تیم ایران نباشد و ستارههای گرانقیمت روی نیمکتش ردیف نشده باشند، اما یک «تیم» واقعی است؛ دونده، منظم، بااعتمادبهنفس و بیهراس از اسم حریف.
سهراب دیشب فقط سه امتیاز نگرفت؛ غرور را به هواداران استقلال هدیه داد. هوادارانی که مدتها منتظر چنین شبی بودند، از تماشای تیمشان لذت بردند و حسابی کیف کردند.و شاید حالا وقت آن باشد که بگوییم: استقلال سهراب را باید جدی گرفت؛ حتی اگر هنوز پشت پنجره بسته ایستاده باشد.
