به گزارش "ورزش سه"، استقلال امشب السد را بعد از ۱۴ سال در جریان بازی برد؛ با گلهای یاسر آسانی، سعید سحرخیزان و اسماعیل قلیزاده. اما آنچه استقلال را به این پیروزی رساند، نه یک گل است، نه یک ستاره و نه حتی یک تصمیم خاص از روی نیمکت. استقلال امشب یک تیم بود؛ یک تیم به معنای واقعی کلمه.
تیمی که بازیکنانش برای هم دویدند، برای هم جنگیدند و کمتر کسی را میشد دید که از جریان بازی خارج شود یا مسئولیتش را به دیگری پاس بدهد. شاید همینجاست که ارزش این استقلال بیشتر دیده میشود.
استقلال تنها تیم حاضر در لیگ نخبگان است که در ابتدای فصل، به دلیل بسته بودن پنجره نقلوانتقالات حتی فرصت تقویت خودش را هم نداشت. نه تنها ستارهای به تیم اضافه نشد، بلکه ستارگانی سرشناس مانند رامین رضاییان و منیر الحدادی هم جدا شدند؛ اما در عوض، چیزی شکل گرفت که گاهی از خریدن ستارهها مهمتر است: اعتماد به آنهایی که همینجا بودند.
جوانانی مانند سحرخیزان، رزاقینیا، کوشکی، قلیزاده و سامان فلاح، در کنار باتجربههایی مثل حردانی، آقاسی و چشمی و البته فوقستارهای به اسم یاسر آسانی، آرامآرام تصویری ساختهاند که شاید کمتر کسی در ابتدای فصل انتظارش را داشت؛ یک تیم یکدست. یک تیم جنگجو. تیمی که برای هر توپ جوری میجنگد، انگار آخرین توپ مسابقه است.
یکی از مهمترین نشانههای این تیم بودن، شدت فشاری است که استقلال به حریف وارد میکند. استقلال فقط عقب نمینشیند تا نتیجه را حفظ کند؛ بازیکنانش از همان جایی که باید، برای گرفتن توپ میجنگند و اجازه نمیدهند حریف به راحتی نفس بکشد. حردانی، سحرخیزان، قلیزاده و رزاقینیا بارها با دویدنهای بیامان و پرسهای شدید، السد را تحت فشار گذاشتند؛ فشاری که فقط یک حرکت تاکتیکی نیست، حاصل روحیه تیمی است که حاضر نیست برای یک توپ، یک متر زمین و حتی یک ثانیه از مسابقه کوتاه بیاید.
اعتبار این تیم را تمام کمال باید به سهراب بختیاریزاده داد. سهراب یک نکته مهم را به فوتبال ایران یادآوری کرده؛ اینکه همیشه نمیتوان پشت کمبودها پنهان شد. گاهی مربی باید داشتههایش را ببیند، به آنها ایمان بیاورد و از همانها تیم بسازد. استقلال تا امروز در لیگ برتر شکست نخورده، تنها یک گل دریافت کرده و حالا در نخستین قدم آسیاییاش هم یکی از آمادهترین تیمهای منطقه را متوقف کرده است.
فراموش نکنید آن سوی زمین، السدی ایستاده بود که در چهار مسابقه نخست لیگ ستارگان قطر ۱۹ گل زده بود؛ تیمی پر از ستاره، با نامهایی چون فیرمینیو، اوتاویو و اکرم عفیف که خود را جزو مدعیان قهرمانی این جام میبیند. اما امشب، این ستارهها در برابر استقلالی قرار گرفتند که سلاح اصلیاش نه نامهای بزرگ، که انسجام و جنگندگی بود.
استقلال اجازه نداد السد بازی خودش را به آن شکلی که میخواست روایت کند و شاید مهمتر از سه گل، همین باشد؛ اینکه استقلال حالا به تیمی تبدیل شده که وقتی به زمین میرود، میتوان به آن اعتماد کرد.
حتی گل سوم هم انگار خلاصهای از همین استقلال بود. اسماعیل قلیزاده در نیمه دوم وارد زمین شد و به جای اینکه آرامآرام خودش را با مسابقه وفق دهد، با همان شدت و انرژی وارد جنگ شد. نتیجهاش دو موقعیت بود؛ اولی را مشعل، دروازهبان السد، با یک واکنش خوب گرفت، اما قلیزاده برای دومی کوتاه نیامد و این بار توپ را به تور رساند. گل سوم شاید دیگر برای تعیین برنده لازم نبود، اما بهترین تصویر از روحیه استقلال در این شب بود؛ بازیکنی که تازه وارد زمین شده، اما با همان شدت بازیکنان حاضر از دقیقه اول میجنگد.
این استقلال شاید در ابتدای فصل پنجرهاش بسته بود؛ اما این فصل، جای پنجره، دروازهای را به روی خودش باز کرد که از جنس نقلوانتقال نبود. دروازه جنگیدن برای ساختن یک تیم واقعی.
