جواد نکونام به تفکرات دفاعی شهرت دارد. همین مساله مهمترین تفاوت بازی فصل قبل تراکتور در خانه شباب الاهلی، در دور اول همین لیگ نخبگان، با دیدار امشب بود. تیم اسکوچیچ فصل قبل لیگ نخبگان، در همین ورزشگاه برابر همین تیم، گل اول را زد و ۱۰ نفره شد که گل مساوی را خورد! اینکه چرا مدیران تراکتور با همین اسکلت و دکترین سراغ یک مربی با سبک متفاوت رفتند، سوال بی جواب است.
نکونام تیمش با دو هافبک دفاعی مطلق، یعنی مهدی حسینی و خامربکف و همان مشکل همیشگی قلب دفاع که ناهماهنگی شجاع با زوج هایش، در همه این سالهاست، به زمینفرستاد. شجاع به دلیل سن بالا، راحت جا می ماند و زوجش، از عارف آغاسی و سدلار تا دانشگر، نمی داند کار خودش را بکند یا جای شجاع را پر کند و او را پوشش دهد.
خبری از نفوذهای دانیال و نادری در راست و چپ دفاع هم نبود، یعنی مهمترین ویژگی فوتبالی این دو نفر، نکونام آن قدر به آنها روی ماندن تاکید کرده بود که دیدیم دانیال دقیقه ۶۶ از وسط زمین پاس به عقب به گلر داد که پارسا هم نرسید و کرنر شد! این استرس از بازیکن باتجربه ای چون دانیال، فقط یک دلیل داشت که دستور مکرر سرمربی برای عدم نفوذ بود، خلاف میل و تخصص بازیکن!
یعنی در تیم نکونام، ۶ بازیکن وظیفه داشتند در بخش دفاعی خود بمانند که با گلر، می شد ۷ نفر در یک سوم دفاعی و عدم کمک آنها به حمله وران! طبیعیست که از ۴ بازیکن باقیمانده در بخش تهاجمی کار چندانی بر نیاید. آن هم در خانه حریف مقابل تیم آماده ولی دفاع، تنها مشکل تراکتور نبود؛ نکونام زهر بهترین بازیکن خودش را هم گرفت!
حسینزاده به عنوان موثرترین بازیکن دو فصل اخیر فوتبال ما، پشت سر اشترکال به میدان رفته بود. هلیلوویچ قرار بود به محض تصاحب توپ، کار مهدی ترابی را بکند که ذاتا توان و تکنیک او را ندارد. بهترین گلزن و گلساز ما هر چقدر استارت بزند و انرژی داشته باشد، تا کی و تا کجا میتوانست به محض تصاحب توپ توسط تیم خودی، خود را به خط حمله برساند و آنجا تمرکز کافی برای ضربه آخر داشته باشد؟ دیدیم که در نیمه دوم و به خصوص بعد ورود مهدی شیری و شهریار مغانلو و صدور اجازه جلو کشیدن دانشگر و دانیال، چند موقعیت خوب روی دروازه میزبان ایجاد شد اما خبری از حسین زاده نبود.
مشکل دیگر تراکتور نادیده گرفتن بدیهی ترین توان میزبان بود. در کمال تعجب، سردار آزمون مهار نشد! او که بازی قبل دو تیم ستاره حریف بود و این سالها بهترین بازیکن امارات! او باید مهار می شد، بخصوص روی آسمان، اما سردار با سر گل زد که با خوش شانسی ما، چند میلیمتر در آفساید بود و بعد پاس گل داد تا تراکتور هر دو نیمه بازنده به رختکن برود.
در شروع نیمه دوم، شیری جانشین حسینی شد تا کمربند وسط زمین را محکم کند اما فایده نداشت. پارسا جعفری دقیقه ۴۸ تک به تک را نجات داد که بار دیگر از قلب دفاع و ضعف شجاع حمله کردند، یک دقیقه بعد داستان دوباره تکرار شد!
یک کلام، پاشنه آشیل تراکتور آدرسی است که تمام تیمهای آسیایی دارند. قلب دفاع و کندی شجاع که در این بازی کار دست تراکتور داد. او یک بار پاس گل به حریف داد و چند بار خوش شانس بود که تیمش گل نخورد اما درنهایت، تراکتور با داشتن شجاع و نداشتن نکونام، با محصول مشترک سرمربی و کاپیتان، سه امتیاز مهم قدم اول را در دبی جا گذاشت.
