به گزارش خبرنگار مهر، تیراندازی ایران در آستانه یکی از مهمترین آزمونهای خود در سالهای اخیر قرار گرفته است؛ آزمونی که نتیجه آن تنها با تعداد مدالها سنجیده نمیشود. بازیهای آسیایی ناگویا میتواند برای رشتهای که مدتی است از سطح انتظارات فاصله گرفته فرصتی برای بازتعریف جایگاه خود در ورزش قارهای باشد.
کاروان تیراندازی ایران با ۱۴ ملیپوش در سه بخش تفنگ، تپانچه و تراپ راهی این رقابتها خواهد شد ترکیبی که از یک سو امیدها را زنده نگه داشته و از سوی دیگر انتظارات را بالا برده است.
فاصله با گذشته و زنگ هشداری که شنیده شد
تیراندازی ایران در سالهای گذشته نتوانسته استمرار موفقیتهای پیشین را حفظ کند. در حالی که این رشته زمانی یکی از امیدهای جدی ورزش کشور برای حضور در جمع مدعیان آسیایی و جهانی بود نتایج اخیر نشان میدهد مسیر بازگشت به آن سطح ساده و کوتاه نیست.
عملکرد ملیپوشان در رقابتهای بینالمللی بهویژه در مسابقات جهانی گویای همین مسئله است. در رقابتهای جهانی امسال هانیه رستمیان تنها تیرانداز ایرانی بود که توانست مدال کسب کند؛ اتفاقی که اگرچه ارزشمند است اما در عین حال نشان میدهد بار موفقیت تا چه اندازه بر دوش تعداد محدودی از نفرات قرار گرفته است.
حالا ناگویا فرصتی است تا این تصویر تغییر کند البته نه فقط با یک نتیجه اتفاقی بلکه با عملکردی که بتواند نشانهای از بازگشت اعتماد به این رشته باشد.
۱۴ تیرانداز و یک انتظار بزرگ
حضور ۱۴ نماینده در بازیهای آسیایی به معنای آن است که تیراندازی ایران در چندین ماده شانس رقابت خواهد داشت. از تفنگ و تپانچه گرفته تا تراپ هر کدام میتوانند بخشی از داستان این تیم را رقم بزنند.
در دوره گذشته بازیهای آسیایی که به میزبانی هانگژوی چین برگزار شد سهم ایران تنها یک مدال بود. مدال میکس تپانچه ۱۰ متر که با همکاری هانیه رستمیان و امیر جوهریخو به دست آمد. نتیجهای که در شرایط امروز بیش از آنکه نقطه پایان باشد باید بهعنوان کف انتظارات برای حرکت رو به جلو دیده شود.
البته افزایش تعداد مدالها هدفی مهم است اما نباید فراموش کرد که بازیهای آسیایی با مسابقات جهانی تفاوت دارد. فشار روانی، شرایط روز مسابقه و آمادگی ذهنی ورزشکاران میتواند معادلات را تغییر دهد. به همین دلیل نمیتوان صرفاً با تکیه بر نتایج گذشته شانس نفرات را از پیش تعیین کرد.
آمادهسازی متفاوت؛ آیا نتیجه هم متفاوت میشود؟
فدراسیون تیراندازی در مسیر آمادهسازی تیم تلاش کرده از تجربه سالهای گذشته فاصله بگیرد. حضور ملیپوشان در اردوها و مسابقات برونمرزی از جمله در عمان، چین و مجارستان بخشی از برنامهای بوده که با هدف افزایش آمادگی فنی و رقابتی دنبال شده است.
چنین برنامههایی زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهند که در میدان مسابقه به تصمیمگیری بهتر، کنترل فشار و دقت بالاتر تبدیل شوند. تیراندازی رشتهای است که گاهی یک شلیک میتواند سرنوشت یک مدال را تغییر دهد؛ بنابراین فاصله میان آمادگی تمرینی و عملکرد واقعی اهمیت زیادی دارد. بدون تردید ناگویا نخستین جایی خواهد بود که میتوان میزان اثرگذاری این برنامهها را بهطور جدی ارزیابی کرد.
چهرههای قدیمی و فرصتهای تازه
نگاهی به فهرست اعزامی نشان میدهد برخی نفرات باسابقه همچنان در ترکیب تیم حضور دارند. ورزشکارانی که در یکی دو سال اخیر نتوانستهاند در سطح بینالمللی عملکردی کاملاً رضایتبخش ارائه کنند. همین موضوع بحثهایی را درباره شانس مدالآوری ایران در برخی مادهها به وجود آورده است.
با این حال ورزش قهرمانی همیشه بر اساس گذشته پیش نمیرود. یک مسابقه خوب، آمادگی در زمان مناسب و مدیریت فشار میتواند شرایط را تغییر دهد. برای همین ناگویا فرصتی است تا برخی تیراندازان نهفقط برای کسب مدال بلکه برای تغییر تصویری که از عملکردشان در ذهنها شکل گرفته به میدان بروند.
ناگویا آغاز یک مسیر تازه؟
تیراندازی ایران در بازیهای آسیایی پیشرو با یک هدف دوگانه روبهروست؛ افزایش سهم مدالها و بازگرداندن اعتبار رشتهای که در سالهای اخیر با فراز و نشیبهای زیادی همراه بوده است.
۱۴ ملیپوش ایرانی از ۲۹ شهریور در سه بخش تفنگ، تپانچه و تراپ رقابت خواهند کرد. نتیجه این حضور هرچه باشد ناگویا میتواند نقطهای مهم برای ارزیابی مسیر آینده تیراندازی ایران باشد.
اگر شلیکهای ملیپوشان به مدالهای بیشتر منجر شود این رشته گام مهمی برای بازسازی اعتماد برداشته است. اگر هم نتیجه مطابق انتظار پیش نرود پیام مسابقات روشن خواهد بود.
