تیم ملی والیبال ایران خیلی تلاش کرد؛ قد بلندترین بازیکن در دفاع روی تور تجلی پیدا کرد و ایشیکاوا خنثی شد، ولی ایراد بزرگ تیم ما سرویس بود. ۱۵ بار در پوئنهای حساس سرویس خراب کردیم و نتوانستیم جلوی جابهجاییهای ساموراییها را بگیریم و یاماموتو لیبروی شهیر این تیم توپها را چنان بالای سر فوکوستا قرار میداد که در هر دنده چهار مهاجم به کار گرفته میشد.
تیم ما با اینکه بهترین بازی خود را ارائه داده بود و علی حاجیپور و پوریا خانزاده عالی بودند، اما جابهجایی مهرهها در تیم به موقع انجام نمیشد و حیف از این جنگندگی که در بدترین روز ژاپنیها هم ناکارآمد بودیم.
ژاپن به المپیک رسید جایی که کره مریخ و آرزوی همه تیمهای بزرگ است؛ برای بهدست آوردن ایدهآلها باید بیشتر کار کرد و حالا در جستوجوی کورسوی امید به برزخ رسیدهایم و ما ماندهایم با این روحیه خراب و اعصاب داغان به عقب برگردیم و دنبال راهکارهای جدید باشیم بدون توجیه کاری و پروپاگاندای عوامفریبانه؛ از قدیم گفتهاند پاورچین پاورچین نمیشود چین و ماچین!
جالب بود که پس از این شکست وزیر ورزش و جوانان تبریک گفته است؛ وزارت ورزش چه چیزی را تبریک گفت؟ نایب قهرمانی آسیا را که ما چندین بار قهرمان آن شدهایم. همه تیمها آرزویشان المپیک است حالا ما باید به این ببالیم که جزو سه تیم آسیا شدهایم که به جهانی برویم و این را تبریک هم بگوییم. ما سال ۱۹۷۰ برای اولین بار به قهرمانی جهان رفتیم که حسن کرد، امیر حیدری، خسرو نیاکیان، ناصر میرفخرایی و... عضو تیم ملی بودند و پس از آن هم ۹ دوره دیگر به جهانی رفتهایم. اتفاق جدیدی رخ نداده که تبریک بگوییم.
افسوس این است که بازهم باید صبر کنیم، اما با چه کسانی و چگونه میخواهیم برنامهریزی کنیم و به المپیک برسیم. اگر ژاپن که هم قارهای ماست الگو قرار ندادیم، ای کاش لهستان و ایتالیا را الگو قرار بدهیم تا حداقل بتوانیم یک برنامهریزی خوب داشته باشیم.
