به گزارش ورزش سه، 27 تیر ۱۳۸۶، کیپتاون میزبان یکی از ماندگارترین و جذابترین دیدارهای نمایشی تاریخ فوتبال بود. بهانهای برای ادای احترام به نلسون ماندلا و گردهم آوردن اسطورههای نامدار چند نسل فوتبال جهان. دیدار تیم منتخب جهان و تیم منتخب آفریقا در مسابقهای با عنوان 90 دقیقه برای ماندلا. ولی این بازی برای ایرانیها از همه اهالی دنیا خاصتر بود. چرا؟ به دلیل حضور علی دایی کاپیتان تیم ملی ایران و اسطوره فوتبال کشورمان به عنوان مهاجم نوک تیم منتخب جهان. فراموش نکنیم که علی دایی آن روزها رکورددار بیشترین گل زده ملی در تاریخ فوتبال بود و کریس رونالدو سالها تا رسیدن به رکورد او فاصله داشت.
این مسابقه باشکوه با عنوان رسمی «۹۰ دقیقه برای ماندلا» و به مناسبت هشتاد و نهمین سالروز تولد رهبر مبارزه با آپارتاید در آفریقای جنوبی برگزار شد. بیش از ۵۰ ستاره برجسته تاریخ فوتبال در قالب دو تیم منتخب جهان و منتخب آفریقا پای به میدان گذاشتند و ۳۵ هزار و ۴۱۲ تماشاگر مشتاق در ورزشگاه نیولندز کیپتاون شاهد تساوی پرگل ۳ بر ۳ دو تیم بودند. تمامی عواید مالی آن برای توانمندسازی جوانان آفریقای جنوبی و طرحهای آموزشی، درمانی و اجتماعی به بنیاد نلسون ماندلا اهدا شد.
ترکیب تیم منتخب جهان برای هر هوادار فوتبالی شبیه به قدم زدن در یک موزه زنده فوتبال بود؛ پله، رود گولیت، ایوان زامورانو، امیلیو بوتراگوئنیو، آندونی زوبیزارتا، فرناندو ردوندو، کریستین کارمبئو و یولن گررو در کنار علی دایی قرار گرفتند و روی هاجسون همراه با کلود لو روی هدایت این جمع کهکشانی را در دست داشتند.
در سوی دیگر میدان، چهرههای تکرارنشدنی قاره سیاه مثل ساموئل اتوئو، ژرژ وهآ، رباح ماجر، عابدی پله و حسام حسن پیراهن منتخب آفریقا را به تن کرده بودند.
شهریار فوتبال ایران که تنها چند روز پیش از آن مسابقه با قهرمانی سایپا رسما کفشهایش را آویخته و با مستطیل سبز وداع کرده بود، در این شب تاریخی بار دیگر بند کفشهایش را محکم بست. دایی از اواسط نیمه اول وارد زمین شد و تا سوت پایان در زمین جنگید.
دایی در این مسابقه شوتی خطرناک به سمت چارچوب شلیک کرد که تیر دروازه را به لرزه درآورد و در به ثمر رسیدن دو گل منتخب جهان نقشی مستقیم ایفا کرد؛ از جمله یک ضربه تماشایی که توسط دروازهبان دفع شد و رود گولیت هلندی را در موقعیت مسلم گلزنی قرار داد.
این جدال از ثانیههای اول با هیجان بالایی پیگیری شد. ایوان زامورانو در دقیقه ۶ منتخب جهان را پیش انداخت، اما عابدی پله سه دقیقه بعد بازی را مساوی کرد. حسام حسن در دقیقه ۳۰ آفریقا را جلو انداخت، ولی رود گولیت در دقیقه ۴۴ کار را به تعادل کشاند، این همان توپی است که علی دایی میرفت به گل تبدیل کند ولی در برخورد به دروازهبان برگشت و رود گولیت به گل تبدیلش کرد. حسام حسن، سرمربی فعلی تیم ملی مصر در دقیقه ۵۰ باز هم آفریقا را پیش انداخت و در نهایت یولن گررو در دقیقه ۷۲ گل سوم منتخب جهان را وارد دروازه کرد تا بازی 3-3 شود.
ارزش این شب باشکوه برای دایی فراتر از یک قاب خاطرهانگیز بود. او در شرایطی دوشادوش بزرگانی چون عابدی پله و گولیت پا به توپ شد که یکی از پربارترین و خاصترین فصول تاریخ فوتبال آسیا را در کارنامه خود به یادگار داشت.
دایی پس از درخشش در رده باشگاهی ایران و السد قطر، راهی بوندسلیگا شد و با پیراهن آرمینیا بیلهفلد، بایرن مونیخ و هرتابرلین در بالاترین سطح فوتبال اروپا جنگید. او در فصل ۱۹۹۸-۹۹ با بایرن مونیخ بر قله بوندسلیگا تکیه زد و در لیگ قهرمانان اروپا به میدان رفت؛ علی دایی برای بایرن در ۳۱ مسابقه به میدان رفت.
فارغ از درخشش در سطح باشگاهی، بدون شک ماندگارترین ردپای شهریار با پیراهن سفید تیم ملی ایران خلق شد. دایی در ۱۴۸ مسابقه ملی ۱۰۸ بار تور دروازه رقبا را لرزاند؛ آماری جاودانه که سالها به عنوان رکورد دستنیافتنی فوتبال ملی جهان دستنخورده باقی ماند. او در سال ۲۰۰۴ با زدن ۴ گل به لائوس، نامش را به عنوان نخستین فوتبالیست تاریخ فوتبال مردان ثبت کرد که از رکورد 100 گل عبور میکرد.
مسابقه کیپتاون و بازی به عنوان یکی از بهترینهای فوتبال دنیا یکی از باشکوهترین پردههای پایانی کارنامه ورزشی دایی بود. اسطوره فوتبال ایران اندکی پس از اعلام بازنشستگی رسمی، برای ادای احترام به ماندلا دوباره به میدان آمد و در قاب تصویری ماندگار در تاریخ، کنار بزرگترین نوابغ فوتبال ایستاد.
