به گزارش ورزش سه، در ویدیوی این مطلب با استفاده از یک ثانیه شمار، این مسئله القا شده بود که بیرانوند با تلف کردن چند ثانیهای وقت پیش از هر ضربه دروازه، بازی را از ریتم میاندازد. تیتر مطلب این بود: وقتکشی، کسب و کار من است.
ممکن است علیرضا بیرانوند به هرچیزی متهم شده باشد اما در فوتبال ایران کسی به یاد نمیآورد که این گلر شماره یک تیم ملی، بخشی از وقتکشی یک تیم باشگاهی باشد؛ به خصوص که او تقریبا همیشه در صدر جدول و قهرمان ایران بازی کرده و عضو تیمهایی بود که به واسطه بازی تهاجمی و مالکانه در موقعیت وقتکشی قرار نمیگیرند.
بیرانوند بازیکنی اهل شیطنت و حاشیه است و اخبار مربوط به خود را دنبال میکند. او دوستانی دارد که تصاویر، پستهای اینستاگرامی و خبرهای مربوط به او را برایش واتسآپ میکنند و او غالبا با یک ایموجی به آنها واکنش نشان میدهد. البته این دفعه موضوع برای او کمی تعجببرانگیز بود. چراکه بیرانوند در زمان کاشتن توپ برای زدن ضربه دروازه همواره نگاهش متوجه داور و زمانی است که از طرف قاضی میدان اعلام میشود. بیرو میگوید:«ردخور ندارد که در این زمینه اشتباه کنم. همیشه حواسم جمع است تا به موقع و قبل از مهلت ۶ ثانیه بازی را شروع کرده باشم.»
نکته اینجاست که باتوجه به علاقه گلر تراکتوریها به بازی با پا، او چندان از شوتهای بلند استفاده نمیکند و اغلب با مدافعان چپ و راست تیم بازی را شروع میکند. او به واسطه همین ویژگی و استفاده از پاهایش، دقت زیادی در ارسالها پیدا کرده و این تبدیل به یک خصیصه متمایز برای وی شده است.
در نیمه اول بازی تراکتور- گلگهر شرایط آنطور که میزبان میخواست پیش نرفت و راهها برای گلزنی بسته بود. آنالیز دقیق تیم رحمتی، فشردهسازی فضا و البته تکلهای خشن تراکتور را متوقف کرده بودند تا لحظه موعود از راه رسید. چند ثانیه شکست دادن آنالیزی که با AI آنالیزورهای گلگهر صیقل خورده بود.
بیرانوند در بازی تراکتور- گلگهر به واسطه همین مهارت پاس گلی استثنایی را در سطح فوتبال ایران تولید کرد. زمانیکه سهیل صحرایی توپ را از بین پاهای محمد نادری عبور داد و کمکداور به اشتباه کرنر اعلام کرد، بیرانوند به سمت توپی رفت که از خط عرضی رد شده بود. او در انتظار تصحیح اشتباه کمکداور خیره به وخید زمانی، داور بازی ماند و در حالت کمین منتظر تصمیم نهایی ایستاد. وقتی داور اهل شهرکرد با دست اشاره کرد که توپ اوت شده و پرچم کمکداور نادرست بالا رفته، بیرانوند بلافاصله توپ را در کنج خط محوطه شش قدم کاشت و در حالیکه امیرحسین حسینزاده استارت خود را آغاز کرده بود، با ضربهای بلند توپ را به قصد بند کفش او ارسال کرد. توپ، یکی دوبار به زمین خورد و امیرحسین با سرعت غیرقابل مهارش به داخل محوطه جریمه گلگهر رسید و با ضربهای قاطع به سمت چپ خودش، دروازه فرزین گروسیان را باز کرد. نمایشی کمسابقه از هوشی که دستکم گرفته میشود.
بازیکنان گلگهر با حیرت این صحنه را دنبال میکردند و هنوز هضم نکرده بودند که در این چند ثانیه چه اتفاقی افتاده اما بیرانوند اولین پاس گل مستقیم خود در لیگ برتر را ثبت کرده بود. کمی قبل از اینکه جنجال بزرگی در اعتراض به تصمیم داور برای در اختیار قراردادن توپ به تراکتوریها شکل بگیرد و این مسئله مقدمهای بر اتفاقات بی سابقه بعدی بشود.
بیرانوند به شوخی میگوید:«به محل فرود توپ دقت کنید. هیچ هافبکی در ایران دقت من را ندارد!» او با خنده این پاس درخشانش را دست میاندازد و خودش را آماده دیدار بعدی میکند. مسابقهای در ادامه نوار کلینشیتهای او در لیگ بیست و ششم.
شادی گل بیرانوند انفرادی و بدون حضور هیچ بازیکنی انجام شد. او به آسمان پرید و حرکت سووووووووووووووی رونالدو را دور از جمع تراکتوریها انجام داد؛ انگار میخواست به تمایز، اثر منحصر به فرد و تفاوتش به عنوان شماره یک فوتبال ایران بیشتر اشاره کند.
