به گزارش ورزش سه، بعضی آدمها با بالا رفتن سن، فقط یک عدد به شناسنامهشان اضافه میکنند. بعضیها اما انگار نسخه تازهای از خودشان را تحویل فوتبال میدهند. جواد نکونام امروز ۴۶ ساله میشود و شاید مهمترین اتفاق تولد امسالش همین باشد: اینکه مردی که سالها برای هر توپ، هر مسابقه و گاهی حتی هر جمله جنگیده، حالا انگار بیشتر از همیشه بلد است کجا باید بجنگد و کجا باید فقط فوتبالش را بازی کند.
باشگاه تراکتور چند ساعت مانده به ۱۶ شهریور با انتشار ویدئویی تولد سرمربیاش را تبریک گفت. کاپیتان سابق تیم ملی حالا در تبریز ایستاده؛ در تیمی که شش بازی انجام داده، ۱۶ امتیاز گرفته و هنوز هیچ گلی دریافت نکرده است. شروعی که حتی در میان تمام بمبهای خبری پیش از آغاز فصل هم کمتر کسی با این دقت پیشبینیاش کرده بود.
نکونام البته تولدش را در شرایطی جشن میگیرد که تراکتور همین ابتدای هفته یک برد مهم مقابل گلگهر گرفته و پنجشنبه هم باید مقابل استقلال خوزستان به میدان برود. اما ماجرای امسال او فقط به نتایج تراکتور مربوط نیست. چیزی در خود نکونام تغییر کرده که شاید از جدول هم مهمتر باشد.
این جواد نکونام، دستکم تا اینجای کار، شباهت کاملی به مردی که روی نیمکت استقلال میدیدیم ندارد.
او در استقلال فصل بدی نداشت، اتفاقاً برعکس درخشان بود. تیمش ۶۷ امتیاز گرفت، کمترین شکست را در لیگ متحمل شد، ۴۰ گل زد و فقط ۱۵ گل دریافت کرد تا بهترین خط دفاعی مسابقات را در اختیار داشته باشد. اما وقتی امروز از آن فصل حرف میزنیم، کمتر کسی سراغ عدد ۶۷ یا رکورد ۱۵ گل خورده میرود. آن فصل در حافظه فوتبال ایران بیشتر با اختلافها، مصاحبهها، اعتراضها و حاشیههایی مانده که اجازه ندادند موفقیت ورزشی آن تیم آنطور که باید دیده شود.
شاید این همان چیزی باشد که نکونام در ۴۶ سالگی بهتر از گذشته فهمیده است. اینکه در فوتبال، همیشه لازم نیست برنده همه دعواها باشی تا برنده فصل باشی.
نشانههای این تغییر را میشود حتی در یک برد هم دید. نکونام بعد از پیروزی برابر گلگهر، نمایش تراکتور در ۱۵ دقیقه پایانی را پنهان نکرد. صریح گفت تیمش آنطور که باید بازی نکرده و چنین نمایشی را نمیپسندد. اما در عین حال توضیح داد که با توجه به شرایط مسابقه و مجموعه اتفاقات، تیمش ناچار بوده برای گرفتن سه امتیاز به همان شکل بازی کند.
این شاید نکونام تازه باشد. مربیای که دیگر برای زیباتر جلوه دادن واقعیت، واقعیت را انکار نمیکند.
او حالا درباره کمبودهای فوتبال ایران هم حرف میزند؛ از تصمیم برای برگزاری دربی پایتخت در اصفهان تا اعتراض به مسابقات بدون تماشاگر. اما جنس این حرفها بیشتر شبیه اعتراض یک مربی به وضعیت فوتبال برای بهتر شدن این فضا است تا تلاش برای ساختن یک میدان تازه از حاشیه.
این تفاوت کوچکی نیست.نکونام سالها در فوتبال ایران جنگیده است. از زمینهای فوتبال ایران تا اسپانیا، از پیراهن تیم ملی تا بازوبند کاپیتانی، از روزهای اوساسونا و استقلال و حالا نیمکتهای لیگ برتر. او همیشه بخشی از فوتبال بوده که با سرسختی شناخته میشد. شاید حتی گاهی بیش از آنچه لازم بود.
حالا اما در تبریز، داستان دیگری شروع شده است.
وقتی نکونام در بمب خبری پیش از آغاز فصل به تراکتور رفت و در تبریز با استقبال گسترده هواداران روبهرو شد، کمتر کسی میتوانست حدس بزند تیم او بعد از شش هفته بدون شکست و بدون دریافت حتی یک گل جلو برود. هنوز برای قضاوت درباره این ازدواج زود است و فوتبال خیلی زود میتواند معادلاتش را عوض کند. اما یک چیز همین حالا روشن شده: تراکتور و نکونام در این فصل فقط قرار نیست برای جام بجنگند، قرار است تصویر تازهای از هر دو بسازند.
شاید ۴۶ سالگی برای جواد نکونام بیشتر از آنکه جشن یک عدد باشد، جشن فاصله گرفتن از چیزهایی باشد که دیگر ارزش جنگیدن ندارند.
او یک عمر برای بردن جنگیده است. حالا شاید وقتش رسیده باشد از بردن هم لذت ببرد.
تولدت مبارک آقای نکونام!
