مهر ۱۴۰۳ و زمان حضور جواد نکونام در استقلال، حتی نوجوانان طرفدار فوتبال نیز این خاطره را به خوبی به یاد میآورند که وقتی نوبت به دربی پایتخت رسید و البته مثل همیشه ورزشگاه آزادی در دسترس نبود، صحبت از گزینههایی مثل تبریز، اصفهان، شیراز یا مشهد برای میزبانی بازی دو بزرگ به میان آمد. اما سرمربی وقت استقلال به عنوان میزبان، پایش را در یک کفش کرد که الا و بلا فقط اراک!
آن زمان چمن ورزشگاه امام خمینی اراک به قدری عالی بود که تمام تیمهای ایران دوست داشتند آنجا بازی کنند. ما امکان میزبانی در رقابتهای باشگاهی و ملی در عرصه بینالمللی را نداشتیم، وگرنه چه بسا تیم ملی هم درخواست میداد در این ورزشگاه به میدان برود! چمنی بینظیر یک دست و صاف که ارزشمندترین دارایی آلومینیوم بود و دیدیم که آذر ۱۴۰۴ دوباره میزبان دربی شد، همین ۹ ماه پیش!
مجتبی حسینی روی همین چمن از جوانان با استعداد ستارههایی همچون لیموچی و حاج عیدی ساخت، امثال محبی یا کهریزی با تکنیک خوب خود روی این چمن، چهره شدند و به ردههای ملی و باشگاههای بزرگ رسیدند اما با شروع بازی آلومینیوم و استقلال در هفته ششم، اولین چیزی که به چشم آمد شرایط بد چمن ورزشگاه امام خمینی بود.
ورزشگاهی که تا همین سال پیش مایه آبروی فوتبال ایران بود و همه میخواستند آنجا بازی کنند، حالا به سرنوشت سایر ورزشگاههای دیگر دچار و از رنگ سبز چمن، کمتر نشانی باقی مانده است. زردی رنگ غالب سرتاسر ورزشگاه بود و با تپه ماهورهای مقابل دروازهها، همه را به یاد خاطرات دهههای ۶۰ و ۷۰ انداخت.
به این ترتیب ثابت شد نگهداری از چمن به عنوان یکی از اصول ابتدایی مدیریت هر باشگاه یا هیئت فوتبال، در هر استان یا شهر، تبدیل به کیمیای فوتبال ایران شده و لیگ برتری که سالهاست در حسرت ساخت یک ورزشگاه مدرن و جدید میسوزد، حالا در حفظ همان داشتههای قبلی نیز ناتوان است.
