به گزارش "ورزش سه"، حضور یاسر آسانی در ترکیب استقلال طی پنج هفته ابتدایی لیگ با اعتراضهای متعددی همراه شده است. مس شهربابک نخستین باشگاهی بود که نسبت به استفاده از این وینگر اعتراض کرد و پس از آن سپاهان و فولاد نیز شکایتهایی را در همین زمینه مطرح کردند. از میان پنج حریف ابتدایی آبیها، نساجی تنها باشگاهی بود که اعتراضی به حضور آسانی نداشت.
پس از تساوی یک بر یک استقلال و پرسپولیس در شهرآورد ۱۰۷ نیز سرخپوشان به جمع معترضان اضافه شدند. محور اصلی این شکایتها به مکاتباتی بازمیگردد که درباره فسخ احتمالی قرارداد آسانی منتشر شده و باشگاههای معترض بر اساس آن، حضور این بازیکن در ترکیب استقلال را محل ایراد میدانند.
هوشنگ نصیرزاده، حقوقدان فوتبال، با رد مبنای این اعتراضها تأکید کرد که اختلاف قراردادی آسانی ارتباطی به رقبای استقلال ندارد. او گفت: «در این موضوع دو شکایت میتواند مطرح شود. آسانی میتواند از استقلال شکایت کند یا استقلال میتواند از آسانی شکایت داشته باشد. هیچ شخص ثالثی نمیتواند وارد این موضوع شود. بخشی از هیجانی که ایجاد شده، برای تحت تأثیر قرار دادن بازیکن یا باشگاه است.»
او درباره ایمیل منتسب به فسخ قرارداد آسانی توضیح داد: «وقتی بازیکنی ایمیلی را برای یک باشگاه ارسال میکند اما رونوشتی از آن را در اختیار مرجع ثبتکننده قرارداد قرار نمیدهد، به این معناست که نمیخواهد اقدامی رسمی انجام دهد. درست است که فسخ پس از انجام و ابلاغ، اثر فوری دارد، اما باید ادامه روند و نحوه ارسال آن هم مورد توجه قرار بگیرد.»
نصیرزاده ادامه داد: «برخی دوستان تنها به بخش ابتدایی ماجرا توجه میکنند و کاری به ادامه آن ندارند. اگر فسخی میان آسانی و استقلال انجام شده باشد، استقلال میتواند از این بازیکن شکایت کند و آسانی نیز حق شکایت از استقلال را دارد. این موضوع در محدوده رابطه قراردادی همین دو طرف قرار میگیرد.»
این حقوقدان فوتبال انتشار مکاتبات داخلی باشگاه را فاقد اثر تعیینکننده برای برگزارکنندگان مسابقات دانست و گفت: «مکاتبات و ایمیلهای درون باشگاهی را بیرون آوردهاند و موضوع را به تشکیلات فدراسیون فوتبال کشاندهاند، در حالی که چنین مکاتباتی برای برگزارکننده مسابقات ارزش حقوقی مورد ادعای آنها را ندارد. آدم افسوس میخورد که چون فوتبال یک پدیده غربی است، خیلی از اعتراضاتی که صورت میگیرد، اعتراضات آماتوری است و معنی آن این است که آنها مقررات بینالمللی را بلد نیستند.»
نصیرزاده در پاسخ به این پرسش که آیا بخشهای حقوقی باشگاههای معترض شناخت کافی از این موضوع ندارند، گفت: «همه ۱۷ باشگاه دیگر میتوانند شکایت کنند و محدودیتی برای ثبت اعتراض وجود ندارد. مسئله این است که وقتی چنین شکایتی مطرح میشود، باید مشخص باشد باشگاه شاکی به دنبال چه نتیجهای است. این شکایت در ایران نتیجه نمیدهد، در مرحله استیناف نیز نتیجهای نخواهد داشت و اگر به دادگاه حکمیت ورزش هم برود، باید توضیح داده شود فسخ قرارداد کجاست و آسانی آن را به چه مرجعی ارائه کرده است.»
او در پایان گفت: «آنچه منتشر شده، مکاتبات درون باشگاهی بوده است. برگهای که رسانهای شد نیز از سوی مؤسسهای به نام سیلا ارائه شده و خود آسانی آن را ارسال نکرده است. آن مؤسسه میگوید از طرف بازیکن وکالت داشته، در حالی که این موضوع نیز تکذیب شده است. با این شرایط باید پرسید باشگاههای معترض دقیقاً دنبال چه چیزی هستند.»
