دربی تهران این بار از پایتخت فاصله گرفت و به اصفهان رسید؛ تصمیمی که البته انتخاب دو تیم نبود و به دلیل آماده نبودن ورزشگاه آزادی، مسابقه در نقشجهان برگزار شد. شاید کمتر کسی انتظار داشت انتقال اجباری مهمترین بازی فوتبال ایران به شهری دیگر، در نهایت به یکی از متفاوتترین دربیهای سالهای اخیر منجر شود، اما اتفاقی که در زمین افتاد نشان داد کیفیت یک مسابقه فقط به نام ورزشگاه و حضور در تهران وابسته نیست. دربی ۱۰۷ مساوی تمام شد، اما تعداد موقعیتها، حملات رفتوبرگشتی و میل دو تیم به گلزنی باعث شد این مسابقه برخلاف بسیاری از دربیهای کمموقعیت، تا پایان جذاب باقی بماند.
نقشجهان؛ ناخواسته به کمک فوتبال آمد
اولین عامل را باید در کیفیت زمین جستوجو کرد. اینکه آزادی سالهاست درگیر بازسازی است و هنوز از چرخه میزبانی خارج شده، اتفاقی قابل دفاع نیست و فوتبال ایران بابت آن هزینه زیادی داده است. همین وضعیت در نهایت دربی را به اصفهان کشاند، اما نقشجهان یک امتیاز مهم برای مسابقه داشت؛ چمن مناسب و شرایطی که اجازه میداد توپ با سرعت و دقت بیشتری روی زمین به گردش دربیاید.
هر دو تیم بازیکنان تکنیکی و علاقهمند به بازی با توپ داشتند و برای چنین فوتبالی، زمین مناسب یک ضرورت است. کیفیت چمن نقشجهان کمک کرد پاسهای کوتاه، حمل توپ و حرکات ترکیبی بهتر اجرا شوند و بازیکنان کمتر درگیر مشکلات زمین باشند. شاید عجیب باشد، اما یکی از دلایل جذاب شدن دربی، همان انتقال اجباری از تهران بود.
این بار نیمکتها دنبال حفظ مساوی نبودند
عامل مهمتر اما به تصمیمات فنی دو سرمربی برمیگشت. تارتار و بختیاریزاده برخلاف رویکرد محتاطانهای که معمولا در چنین مسابقهای دیده میشود، تیمهایشان را برای کسب برد وارد زمین کردند. نشانه این مسئله را میشد در شکل بازی دو تیم و تعداد بازیکنانی که در فاز هجومی حضور داشتند دید.
هیچکدام از دو مربی از همان ابتدا به دنبال این نبودند که ابتدا دروازهشان را حفظ کنند و بعد برای گلزنی برنامه داشته باشند. همین نگاه باعث شد بازی بارها از یک محوطه جریمه به محوطه جریمه دیگر منتقل شود و هر دو دروازه در طول مسابقه تحت فشار قرار بگیرند.
جوانهایی که ترس از شکست نداشتند
بخش دیگری از جذابیت دربی به ترکیب بازیکنان دو تیم مربوط میشد. حضور بازیکنان جوان و کمتجربهتر در چنین مسابقهای میتوانست یک تهدید باشد، اما این بار به یک نقطه قوت تبدیل شد. آنها برخلاف بازیکنانی که سالها تجربه چنین مسابقاتی را دارند و گاهی اسیر احتیاط میشوند، با انگیزه زیادی برای بردن بازی کردند و کمتر حاضر بودند ریسک حمله را کنار بگذارند.
برای بخشی از این بازیکنان، این مسابقه فرصتی برای اثبات خودشان بود و همین انگیزه باعث شد در بسیاری از دقایق، ترس از اشتباه جای خود را به جسارت بدهد. آنها میخواستند برنده شوند، نه اینکه صرفا بازنده نباشند.
تعویضهایی که پیام مشخصی داشت
حتی تعویضهای دو تیم هم نشان میداد نگاه مربیان به مسابقه، حفظ نتیجه و بستن بازی نبود. در طول مسابقه، تغییرات بیشتر در جهت تقویت بخش هجومی انجام شد و کمتر شاهد تصمیماتی بودیم که صرفا با هدف پایین آوردن سرعت بازی و حفظ نتیجه صورت بگیرد.
این رویکرد در دقایق پایانی هم ادامه پیدا کرد؛ زمانی که معمولا مربیان ترجیح میدهند ریسک نکنند و یک امتیاز را نگه دارند. دربی ۱۰۷ اما چنین فضایی نداشت و دو تیم همچنان به دنبال ایجاد موقعیت بودند.
در نهایت، نتیجه مساوی شد اما شکل مسابقه نشان داد که تساوی لزوما به معنای یک بازی کسلکننده نیست. زمین مناسب، تفکر هجومی مربیان، انگیزه بالای بازیکنان جوان و تعویضهایی که به جای محافظهکاری به دنبال تغییر جریان بازی بودند، دست به دست هم دادند تا دربی ۱۰۷ برخلاف بسیاری از مسابقات گذشته، فوتبالی پرتحرک و تماشایی ارائه کند؛ مسابقهای که شاید نتیجهاش برنده نداشت، اما از نظر کیفیت و هیجان، هر دو تیم و فوتبال ایران از آن سود بردند.
