به گزارش "ورزش سه"، در روزی که نگاه اکثر فوتبال دوستان به نقشجهان اصفهان و شهرآورد بزرگ پایتخت دوخته شده بود، چند کیلومتر آنطرفتر، یک درام تمام عیار در ورزشگاه فولادشهر رقم خورد؛ فرشید اسماعیلی، که از نفرات دربیباز فوتبال ایران در سالهای گذشته به حساب میآید، در همان اصفهان، نمایشی را اجرا کرد که دراماتیکترین پایان یک مسابقه تا به اینجای فصل بود. او که روزگاری در پیراهن استقلال، با گل و پاس گل، ستاره برد ۳-۲ بود و زمانی دیگر با یک چیپ ناموفق، تلخترین خاطرهاش را در دربی ثبت کرده، این بار در لباسی متفاوت، ثابت کرد که حتی بدون پیراهن سرخابی هم، میتواند نقش اول لحظات بزرگ باشد.
همه ماجرا این است که آنچه این هفته در اصفهان رخ داد، فراتر از یک برد ساده برای ذوبآهن بود. فرشید اسماعیلی از دقیقه ۵۷ به زمین آمد؛ زمانی که جو سکوهای ناراضی از تساوی، در حال التهاب بود و هواداران پس از هفتهها ناکامی، فریاد «حیا کن، رها کن» را خطاب به عبدالله ویسی سر داده بودند. فشار روی نیمکت ذوبیها به قدری بود که انگار هر لحظه ممکن بود تصمیمی ناگهانی برای کادر فنی گرفته شود. در چنین فضای سنگینی، اتفاقی افتاد که کمتر کسی فکرش را میکرد؛ ورق در دقیقه ۸+۹۰ برگشت و اسماعیلی نیز به خوبی نقش ناجی را بازی کرد.
همه چیز از یک پرتاب اوت ساده در آخرین ثانیهها شروع شد؛ جایی که ذوبیها برای آخرین بار به جلو هجوم آوردند. محمد حسینی توپ را برای علی شجاعی پرتاب کرد و ارسال سریع او به درون محوطه جریمه، توپ را به فرشید اسماعیلی رساند. اسماعیلی که پشت به دروازه بود، با یک کنترل دقیق با پای چپ، توپ را در فضای کوچک محوطه جریمه برای خود کاشت و بلافاصله با یک چرخش کلاسیک و ضربهای قاطع با پای راست، تور دروازه پیکان را لرزاند؛ گلی که حجم بالایی زیبایی و سرعتش، پورحمیدی را کاملا تسلیم کرد و اجازه نداد تکان بخورد.
بلافاصله پس از این گل، فولادشهر شاهد احساسیترین جشن گل این فصل خود بود. فرشید به سمت نیمکت دوید و عبدالله ویسی که تا چند ثانیه پیش، آماج انتقادات تند سکوها بود، با سرعتی باورنکردنی به وسط زمین رفته بود تا سورپرایزهای فوتبالی این بار با روی خوش به اردوی سبزهای اصفهانی رفته باشد.
فرشید اسماعیلی با این گل، نه تنها اولین برد ذوبآهن در لیگ بیست و ششم را به نام خود ثبت کرد، بلکه سنگینی بار را از روی شانههای ویسی برداشت. او که سابقه درخشش در دربی تهران را دارد، این بار در اصفهان و در همان روزی که نام دربی، همه شهر را پر کرده بود، گلی زد که ارزش آن برای هواداران ذوبآهن فراتر از هر دربی بود؛ بردی که تیم را از بحران خارج کرد و ویسی را از لبه تیغ نجات داد.
