بعد از مساوی بدون گل، مساوی ۱-۱ پرتکرارترین نتیجه در تاریخ ادوار دربی است. مساویهایی که چنگی به دل نمیزدند و دو تیم و در راس آنها دو سرمربی، از ترس باختن، محتاط بازی کرده و تماشاگر را ناراضی به خانه میفرستادند. اولین و مهمترین درس دربی ۱۰۷ این بود که ثابت شد میتوان بدون ترس در دربی هم خوب بازی کرد! می شود ۱-۱ کرد، اما تماشاگر راضی باشد!
هر دو سرمربی با همان ترکیبی که در بازیهای قبل نتیجه گرفته و تیمشان خوب بازی کرده بود، دربی را آغاز کردند و قید غافلگیر کردن حریف را زده و روی هماهنگی بازیکنان بیشتر حساب کردند تا به هم زدن آنالیزهای تیم حریف! مثل بازیهای قبلی، با همان سیستم و ترکیب همیشگی آمدند و نتیجه این شد که تا حدودی موفق به ارائه همان بازی هم شدند. یعنی بیشتر به خود نگاه کردند تا حریف.
پرسپولیس بازی را با برتری و طراحی حملات آغاز کرد. بازیسازی حسین کنعانی از دفاع و شروع حملات با نشانهگیری عمق دفاع حریف برای فرارهای علیپور، بعد از دقایقی، به تو زدنهای محبی و بیفوما هم به دردسرهای استقلال افزود، تا جایی که سهراب و همکارانش نمیدانستند کدام بازیکن و کجای زمین را بگیرند.
پرسپولیس با حمله دنبال گل بود و استقلال، دنبال اداره بازی و گرفتن فشار اولیه حریف که بعد از هدر رفتن فرصت علیپور، این استقلال بود که به خواستهاش رسید. استقلال که بعد میدان داری پرسپولیس، ده دقیقه آخر نیمه اول سوار بازی شد و چند فرصت خوب ساخت. نیمه دوم عین نیمه اول، پرسپولیس با حمله شروع و به گل اول رسید، ولی از یاسر آسانی غافل و استقلال گل مساوی را زد.
بعد گلها، بازی کمی افت داشت تا اینکه دوباره حملات دو تیم شروع شد. دوباره پرسپولیس ابتکار حمله را به دست گرفت و از آن طرف استقلال هم قدمی پا پس نگذاشت. هر دو تیم بارها روی دروازه یکدیگر خطرساز شدند اما هیچ کدام به ثمر ننشست تا در نهایت مسابقه با همان مساوی یک - یک تمام شود. نتیجهای که در وهله نخست، حاصل تلاش دو تیم برای حمله و گلزنی بود و سپس تک اشتباه خط دفاع حریف -به خصوص ناهماهنگی در عمق- که منجر به تک گل هر دو تیم شد.
این ویدیو را از دست ندهید: خلاصه بازی استقلال ۱ - پرسپولیس ۱
