ماجراهای شجاع خلیلزاده متأسفانه در فوتبال ما تمامشدنی نیست و به قول معروف، هر دم از این باغ بری میرسد.
این بار انتقاد عادل فردوسیپور از نحوه برخورد با شجاع و محرومیت او، بهانهای شد تا کاپیتان تراکتور بار دیگر با همان ادبیات تند و چهره برافروخته مقابل منتقدش قرار بگیرد؛ حملهای که حتی به مسائل شخصی و خانواده فردوسیپور هم کشیده شد!
البته همینجا باید روشن بگوییم با هرگونه توهین و فحاشی، علیه شجاع خلیلزاده یا هر شخص دیگری، مخالفیم. اینکه کسی مورد توهین قرار بگیرد، مذموم است و پاسخ به فحاشی هم نباید با فحاشی دیگری همراه شود.
بنابراین آن بخش از حرفهای شجاع که درباره زشت بودن فحاشی صحبت میکند، کاملاً قابل دفاع است. اما مسئله شجاع فقط این نیست.
کافی است به چند سال اخیر برگردیم؛ از ماجرای لوگوبوسی و حواشی پیرامون آن، تا درگیری با برخی هواداران استقلال و حسین حسینی، تنش با خبرنگاران بر سر کارلوس کیروش و فردوسیپور، ماجراهای مربوط به کنعانیزادگان و هواداران پرسپولیس و دهها اتفاق و مصاحبه دیگر.
اینها الزاماً همه تقصیر شجاع نیست؛ اما یک وجه مشترک دارند: خود شجاع هم در بسیاری از آنها یک طرف ماجرا بوده است.
حتی تقابل قبلی او با فردوسیپور هم چیز تازهای نیست. چند سال قبل، درگیری لفظی شجاع با خبرنگاران به جایی رسید که او فردوسیپور را با تعبیر «کیروشیپور» هدف گرفت و او را به نابودی فوتبال ایران متهم کرد.
حالا دوباره فردوسیپور تبدیل به سیبل شجاع شده است. اما سؤال اصلی همینجاست:
واقعاً آیا در تمام اتفاقاتی که برای شجاع خلیلزاده رخ میدهد، زمین و زمان مقصرند جز خودش؟
ممکن است منتقدان اشتباه کنند. ممکن است خبرنگار اشتباه کند. ممکن است هوادار زیادهروی کند. حتی ممکن است عادل فردوسیپور هم در تحلیل یا قضاوتش اشتباه کرده باشد.
اما بازیکنی با این همه تجربه، با این همه سال حضور در تیم ملی و فوتبال باشگاهی، بهتر است به جای پاسخهای عصبی و حمله به این و آن، یک بار هم سهم خودش را در تولید این حواشی ببیند.
پاسخ دادن به منتقدان حق شجاع است؛ اما پاسخگویی به یک سؤال مهمتر هم ضروری است: چرا اینهمه حاشیه، تقریباً همیشه دور و بر یک نفر میچرخد؟
این سؤال را نمیشود با فریاد، مصاحبه یا حمله به فردوسیپور پاسخ داد.
کمی فکر کردن لازم است؛ و فکر کردن، واقعاً کار سختی نیست.
