به گزارش «ورزش سه»، ثانیهها برای هواداران دو تیم بزرگ پایتخت با مکثی طولانی میگذرند. استرس و هیجان به جان جامعه هواداری استقلال و پرسپولیس افتاده و این بار، برخلاف بسیاری از دربیهای سالهای اخیر، هر دو تیم با دلایل کافی برای پیروزی وارد زمین میشوند. هر دو در چهار هفته گذشته نمایشهای چشمنوازی داشتهاند و همین مسئله میتواند این مسابقه را به یکی از مهمترین دربیهای سالهای اخیر پایتخت تبدیل کند.
وقتی قرعه هفته پنجم، دربی پایتخت را به یکی از نخستین هفتههای فصل رساند، احتمال تماشای مسابقهای سرد و محتاطانه بیشتر از هر سناریوی دیگری بود. طبیعت فوتبال در هفتههای ابتدایی همین است؛ تیمها هنوز با شرایط ایدهآل فاصله دارند و معمولاً برای رسیدن به فرم مطلوب زمان میخواهند. اما قصه این دربی قرار نبود مطابق پیشبینیهای اولیه پیش برود.
هر دو تیم در چهار هفته نخست نشانههای امیدوارکنندهای از خود نشان دادهاند. پرسپولیس با ۹ گل، یکی از بهترین خطوط حمله لیگ را در اختیار دارد و استقلال هنوز گلی دریافت نکرده و با تفاضل گل مثبت هفت، یکی از بهترین شروعهای فصل را تجربه کرده است. پرسپولیس البته در این مسیر مقابل تراکتور، یکی از مدعیان اصلی، شکست خورده؛ اما در مجموع، هر دو تیم خیلی زودتر از انتظار به شرایط مطلوب رسیدهاند.
تعداد بالای موقعیتهای گلزنی، تنوع در شیوه گلزنی، بازی رو به جلو و میل به حمله، استقلال و پرسپولیس را در کنار تراکتور تا پایان هفته چهارم از بسیاری از تیمهای دیگر جدا کرده است. حالا همین ویژگیها دربی اصفهان را از جنس دیگری میکند.
دو تیم به اصفهان سفر میکنند تا یکی از متفاوتترین دربیهای سالهای اخیر را برگزار کنند؛ مسابقهای که استقلال سالهاست در جریان بازی موفق به شکست پرسپولیس نشده است. آبیها البته در دهه جدید دو بار توانستهاند پرسپولیس را در ضربات پنالتی جام حذفی از گردونه رقابتها کنار بزنند، اما شکست در فینال جام حذفی دو سال قبل، زخم آخرین تقابلهای دو تیم را برای استقلالیها عمیقتر کرده و انگیزه آنها برای شکستن این طلسم را افزایش داده است.
باورش سخت است، اما وقتی استقلال آخرین بار در جریان بازی موفق به شکست پرسپولیس شد، رزاقینیا و قلیزاده، دو هافبک میانی این روزهای استقلال که حالا به ستارههای تیم تبدیل شدهاند و حسین عبدی، سرمربی تیم امید، حساب ویژهای روی آنها برای بازیهای آسیایی باز کرده است، تنها ۱۱ سال داشتند. دو نونهال که حتی هنوز وارد دوران نوجوانی نشده بودند، حالا به بخشی از امید هواداران استقلال برای پایان دادن به این انتظار طولانی تبدیل شدهاند؛ هوادارانی که از نمایش تیم سهراب بختیاریزاده در هفتههای ابتدایی فصل رضایت زیادی دارند.
آن سوی ماجرا هم داستانی کموبیش مشابه وجود دارد. در پرسپولیس بازیکنانی حضور دارند که شاید حتی خاطرهای از آخرین شکست این تیم مقابل استقلال در جریان بازی نداشته باشند. شهرآبادی، دانیال ایری و لطیفیفر در میان همین بازیکنان قرار میگیرند؛ نسلی که سالهاست بردن استقلال را تجربه کرده و حالا باید در کنار بازیکنان باتجربهتر، این روند را ادامه دهد.
دو تیم در فاز هجومی شرایط فوقالعادهای دارند. سرعت انتقال از دفاع به حمله و ضدحملات برقآسای آنها در همین چند هفته، کمتر در دربیهای سالهای گذشته دیده شده است. توان دفاعی، آمادگی بدنی و شدت پرس نیز این مسابقه را متفاوت از بسیاری از دربیهای اخیر میکند.
هر تیمی که بالا بازی کند، باید مراقب فضای پشت سرش باشد و هر تیمی که عقب بنشیند، خطر دریافت گل را بیشتر احساس خواهد کرد. پرس، یکی از شاخصههای مشترک دو تیم است و حرکات ترکیبی آنها در چهار بازی گذشته بارها دیده شده. همین ویژگیهاست که کوچکترین اشتباه را به یک اتفاق بزرگ تبدیل میکند.
هیچکس نمیتواند نتیجه این دربی را از حالا پیشبینی کند. یک اشتباه در جریان بازی ممکن است از سوی حریف بهشدت مجازات شود و همین احتمال، فضای این مسابقه را حساستر از همیشه کرده است.
هر دو مربی در صورت شکست، هواداران خود را با تردیدهایی مواجه خواهند کرد؛ اما شاید کیفیت فنی این دربی آنقدر بالا باشد که حتی نخستین شکست نیز نتواند از اندوخته محبوبیت سرمربیان چیزی کم کند.
حالا پرسش اصلی این است: کدام مربی میتواند از میان این همه فرصت، سرعت، پرس و ایده تاکتیکی، سربلند بیرون بیاید؟
محمدرضا تقیخانی
