پرسپولیس مقابل ملوان فقط سه امتیاز نگرفت؛ این برد یک پیام مهم برای مهدی تارتار داشت. قرمزها بعد از نمایش محافظهکارانه و ناامیدکننده برابر تراکتور، دوباره همان تیمی شدند که در شروع فصل از آنها انتظار میرفت؛ تیمی که جلو میرود، موقعیت میسازد و برای بردن، منتظر اشتباه حریف نمیماند.
تفاوت دو مسابقه اما یک سؤال بزرگ را به وجود میآورد؛ چرا تیمی که مقابل ملوان با جسارت فوتبال بازی کرد، در تبریز اینقدر محتاط و عقبنشسته بود؟
پاسخ را شاید خود تارتار بهتر از هر کسی بداند. او در بازی با تراکتور بیش از آنکه به تواناییهای تیم خودش اعتماد کند، نگران قدرت حریف بود. حذف یک مهاجم از ترکیب و اضافه کردن یک هافبک تدافعی، عملاً از پرسپولیس تیمی ساخت که بیشتر به فکر نباختن بود تا بردن؛ و وقتی تمام برنامهات بر پایه فرار از شکست باشد، یک گل کافی است تا تمام نقشههایت فرو بریزد.
حالا اما بازی با ملوان نشان داد پرسپولیس وقتی از لاک دفاعی خارج میشود، چه تفاوت بزرگی میکند. سه گل، نمایش هجومیتر و اعتمادبهنفس بیشتر؛ درست همان چیزهایی که در تبریز از این تیم گرفته شده بود.
تارتار شاید هنوز نخواهد شکست مقابل تراکتور را به تصمیمات خودش ارتباط بدهد، اما فوتبال جوابش را داده است. پرسپولیس برای موفقیت، قرار نیست فقط خوب دفاع کند؛ این تیم باید جرأت حمله کردن هم داشته باشد.
حالا نوبت دربی است؛ بزرگترین آزمون تارتار در شروع کارش با پرسپولیس. سؤال دیگر این نیست که تیمش توانایی فوتبال هجومی دارد یا نه؛ جوابش را در بازی با ملوان گرفتیم. سؤال اصلی این است که آیا تارتار در بازی بزرگ بعدی به این تیم اجازه میدهد خودش باشد یا دوباره ترس از شکست، تصمیمهایش را تغییر میدهد؟
در دربی، محافظهکاری میتواند همان بلایی را سر پرسپولیس بیاورد که در تبریز آورد. این بار تارتار باید انتخاب کند؛ بازی برای نباختن یا بازی برای بردن؟چون در فوتبال، گاهی ترس از شکست، خودش سریعترین مسیر رسیدن به شکست است.
