پرسپولیس - ملوان، یک بازی همیشه مهم با ریشه و پیشینهای که روی جایگاه جدولی دو تیم و اسم تورنومنت و اسامی بازیکنان و مربیان، سایه میاندازد. رقابتی همیشه پایاپای و نزدیک که البته بازیهای یک طرفه هم داشته، اما جذابیت همواره جز لاینفک این بازی باقی مانده است.
جدال هفته چهارم دو تیم مثل همیشه بود، اما از آن بازیهای یک طرفه که در مسابقهای به این بزرگی، قطعاً بیش از یک دلیل داشت. به عنوان مثال بضاعت دو تیم را مقایسه کنید، از روی نفراتی که تارتار به زمین فرستاد که دو نمونه آنها در کنارهها -یعنی عمری و اورونوف- هیچ دست کمی از محبی و بیفوما فیکس، نداشتند.
در این مسابقه اشتباهات فردی عجیب و غریب بازیکنان ملوان به چشم همه آمد. یک گل به خودی، یک جا ماندن عجیب و غریب و یک تقدیمی دروازهبان به علیپور، کمر هر تیمی را میشکند، چه رسد به آنکه بازیکن تعویضی تیم هم به محض ورود به زمین اخراج شود!
شناخت تارتار از ملوان به خاطر حضور قبلی روی این نیمکت، دلیل مهم دیگر این نتیجه بود. تارتار با تغییر در مدافعان کناری خود -که عیدی سابقه بازی در ملوان را داشت- زمینه برای حمله از سمت راست را مهیا کرد. ارسالهای در عمق کنعانی زادگان از قلب دفاع برای فرارهای علیپور -که در تمام مسابقه بارها تکرار شد- نشان از یک تاکتیک تمرین شده قبلی برای این مسابقه خاص بود.
اما شاید مهمترین دلیل این برد پرسپولیس به نتیجه بازی قبل برمیگشت. چه بسا اگر پرسپولیس بازی قبل را در تبریز به تراکتور نباخته بود، تارتار نیز مثل سهراب در پیش دربی، بیشتر به حفظ بازیکنانش و نباختن فکر میکرد تا با تمام بضاعت، وارد اولین دربی خود به عنوان سرمربی شود که همه میدانیم نتیجهاش چقدر در بقای سرمربی روی نیمکت تاثیر دارد!
اما آن شکست، باعث عقب افتادن از کورس صدر جدول و در نتیجه نیاز مبرم پرسپولیس به این سه امتیاز خانگی شد. تراکتور این هفته هم برد و با ۱۲ امتیاز صدرنشین شد، استقلال هم در اهواز مساوی کرد و با ۱۰ امتیاز در پله دوم نشست. یعنی پرسپولیس باید به امتیاز ۹ میرسید تا دوباره به کورس برگردد. یعنی برای تارتار، امکانی برای فدا کردن این سه امتیاز به خاطر دربی وجود نداشت!
