پس از اتفاقاتی که در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول به وقوع پیوست و ماجرای استعفای ۱۴ نفره ملی پوشان شکل گرفت، ساختار ورزش ایران در آن مقطع پشت مرحوم پرویز دهداری ایستاد و به او فرمان جوانگرایی بدون حضور ستارگان مستعفی را داد.
دهداری که عملاً با این حکم توفیق اجباری برای جوانسازی تیم ملی پیدا کرده بود، کارش را در عرصه مذکور استارت زد تا تیم ملی جدید را برای حضور در پیکارهای انتخابی المپیک ۱۹۸۸ سئول آماده کند. حاصل پیگیری سرمربی وقت تیم ملی در آن مقطع، انتخاب بازیکنانی ناشناخته و معرفی شدن نفراتی به فوتبال ایران بود که خیلی زود در قالب ستاره مطرح شدند. از احمدرضا عابدزاده و جواد زرینچه گرفته تا مجتبی محرمی، صمد مرفاوی، مهدی فنونیزاده و...
البته نگاهی که الان به این روند ستاره سازی داریم با نگرشی که جامعه فوتبال ۴۰ سال قبل به ماجرای مذکور داشت، کاملاً متفاوت تلقی میشود. الان از دهداری به عنوان یک مربی نسل ساز یاد میشود که ستارگان بزرگی را به فوتبال ایران تحویل داد اما در آن مقطع، بخش قابل ملاحظهای از اهالی فوتبال و جامعه رسانه، این مربی را فردی میدانستند که عامل دور شدن ستارگان محبوب فوتبال ما از تیم ملی شده است.
تیم ملی ایران اسفند سال ۱۳۶۵ در حالی برای جدال با کویت به سوی قطر پرواز کرد که قطعاً عجیبترین و ناشناختهترین تیم تاریخ فوتبال ما به حساب میآمد چون علاوه بر مردم، حتی تعدادی از روزنامهنگاران نیز چهره و سابقه بعضی از ملیپوشان جدید دعوت شده را به خوبی نمیشناختند. مردانی که البته حالا دیگر اغلبشان جزو پیشکسوتان کاملاً شناخته شده هستند.
