تیم امید ایران از امروز اردوی خود را در هتل المپیک آغاز میکند و قرار است بازیکنان دعوتشده، دهم شهریور راهی اردوی خارجی شوند. در فهرست حسین عبدی، سه بازیکن پرسپولیس یعنی دانیال ایری، پوریا لطیفیفر و پوریا شهرآبادی هم حضور دارند؛ بازیکنانی که پرسپولیس روی آنها سرمایهگذاری کرده و طبیعتاً در برنامههای مهدی تارتار برای ادامه فصل قرار دارند.
با توجه به اینکه پرسپولیس، استقلال و تراکتور در بازیهای آسیایی حضور ندارند، انتظار فدراسیون این بوده که باشگاهها بازیکنان امیدشان را در اختیار تیم ملی قرار دهند. اما ظاهراً پرسپولیس چنین تصمیمی ندارد. مهدی تارتار در نشست خبری پیش از بازی با ملوان صراحتاً اعلام کرد مخالف این اردوست و معتقد است باشگاه به این بازیکنان نیاز دارد. او حتی تأکید کرد که مخالفتش را به مدیریت باشگاه اعلام کرده و تصور میکند مدیران پرسپولیس نیز با او همنظر هستند.
اما نکته مهمتر، نوع برخورد فدراسیون با این ماجراست. چند روز قبل فدراسیون باشگاهها را تهدید کرده بود که در صورت ندادن بازیکنان، با جریمه سنگین و حتی محرومیت بازیکنان مواجه خواهند شد. واقعاً قرار است تیم ملی امید با «تهدید» بازیکن بگیرد؟
اگر مسئله بر سر الزام قانونی است، باید قانون بهصورت شفاف اعلام شود؛ اما اگر خارج از چارچوب فیفادی و بدون الزام قانونی، قرار است باشگاهها تحت فشار قرار بگیرند، طبیعی است که پرسپولیس هم حق داشته باشد از منافع خودش دفاع کند. باشگاهی که برای جذب و قرارداد با این بازیکنان هزینه کرده، نمیتواند در مقاطع حساس فصل، بهخصوص نزدیک بازیهای مهمی مثل دربی، صرفاً به دلیل یک اردوی خارج از فیفادی تمام برنامههایش را کنار بگذارد.
از طرف دیگر، اگر فدراسیون واقعاً به این اندازه برای موفقیت تیم امید اهمیت قائل است و معتقد است حضور بازیکنان باشگاهی برای آمادهسازی این تیم حیاتی است، یک راه کاملاً منطقی هم وجود داشت: تعطیلی لیگ. همانطور که لیگ در مقاطع مختلف به دلایل گوناگون متوقف شده، اگر حضور تیم امید در اولویت قرار دارد، میتوانستند برنامه مسابقات را به شکلی تنظیم کنند که تیمهای باشگاهی مجبور نباشند بین منافع خودشان و تیم ملی یکی را انتخاب کنند.
حتی اگر تعطیلی کامل لیگ امکانپذیر نبود، میشد مسابقات تیمهایی را که بازیکن در تیم امید دارند جابهجا کرد یا با مذاکره، زمان اعزام بازیکنان را تغییر داد. راهحل کم نبود؛ چیزی که کم بود، ظاهراً اراده برای پیدا کردن راهحل بود.تیم امید به بازیکنانش نیاز دارد، پرسپولیس هم به بازیکنانش احتیاج دارد. پس چرا باید ماجرا را به تقابل و تهدید تبدیل کرد؟
تیم ملی و باشگاه دو جبهه مقابل یکدیگر نیستند. فدراسیون اگر واقعاً به دنبال موفقیت فوتبال ایران است، باید بین منافع تیم ملی و باشگاهها تعادل ایجاد کند، نه اینکه با تهدید جریمه و محرومیت، باشگاه را مجبور به کنار گذاشتن برنامههایش کند.راه درست، زورگویی نیست؛ تعامل، برنامهریزی و پیدا کردن راهی است که نه تیم امید بازنده باشد و نه باشگاه. اگر نتیجه تیم امید آنقدر اهمیت دارد که فدراسیون حاضر است باشگاهها را تهدید کند، پس باید آنقدر اهمیت داشته باشد که برایش برنامه مسابقات لیگ را هم اصلاح کند.
