معمولا تیمهایی که از لیگ آزادگان به لیگ برتر میآیند، به هزار و یک دلیل کاندیدای جدی بازگشت به سطح پایینتر هستند. اما نساجی در این زمینه استثنا بود، تیمی پرطرفدار و با قدمت که شش فصل در لیگ برتر حضور داشت و مالک این تیم قول داد تنها یک سال در لیگ آزادگان مهمان باشند. او به قولش عمل کرد و نساجی با اقتدار قهرمان شد و برگشت.
در حضور دوباره نساجی در سطح اول فوتبال، یک اتفاق بزرگ افتاد و آن تغییر دکترین تیمداری در نساجی بود. تیمی که همیشه ستارههای بیرون آمده از استقلال و سایر تیمهای بزرگ را میگرفت که عمدتاً هیچ انگیزهای برای بازی هم نداشتند، سراغ یک مربی رفت که متخصص کار با جوانان بود.
مجتبی حسینی ۳ فصل در آلومینیوم، هم نتیجه آبرومند گرفت و هم جوانانی را به فوتبال ملی و تیمهای بزرگ معرفی کرد که بهترین زمینه برای درآمدزایی باشگاه شدند. از آن طرف کیست که نداند بازی دادن به جوان تاوان دارد و غرامتش را مربی میدهد؟
حالا در پایان روز اول هفته چهارم نساجی با فقط یک امتیاز در قعر جدول نشسته و امروز در قائمشهر، هواداران علیه سرمربی شعار دادند. باز کیست که نداند مدیران فوتبال ما در قبال چنین موضوعاتی چقدر ضعیف هستند و احساسی تصمیم میگیرند! سوال اینجاست که رضا حدادیان به عنوان مالک چقدر پشت سرمربی خود میایستد و تا کجا حاضر است در تاوان جوانگرایی شریک باشد؟
تیم تازه بازگشته به لیگ برتر هفته اول با گل دقایق آخر در سیرجان به گل گهر باخت. هفته دوم در اولین میزبانی با همین نتیجه مغلوب استقلال شد. بازی قبل برابر تیم خانه به دوش استقلال خوزستان، اولین امتیاز فصل را با یک مساوی در تهران گرفت و حالا در شروع هفته چهارم و دومین میزبانی فصل، تیم محبوب مازندرانی با دو گل مغلوب شمس آذر پایین جدولی شده که زنگ خطر بسیار بلندی است.
نساجی اگر میخواهد بماند، باید امتیازات خانگی را نگه دارد. حالا مقابل مدعیان و تیمهای پرستاره شاید بتوان شکست را توجیه کرد اما برابر همسایه قعر جدولی، که به مراتب بودجهای کمتر از خود نساجی داشته، این باخت به هیچ عنوان قابل توضیح نیست.
نساجی گلهای عجیبی خورد تا زمینه شایعات گوناگون فراهم شود. اما هرچه باشد، تغییری در نتیجه ندارد و آن اینکه نساجی برای حفظ شانس بقا باید هرچه زودتر استارت پیروزیها را بزند.
