باورش سخت است ولی در هزاره سوم و با گذشت ربع قرن از عمر لیگ برتر حرفهای، هنوز تیمی در سطح اول حرفهای فوتبال ایران وجود دارد که ورزشگاه برای بازی ندارد. در حالی که معنی لیگ یعنی بازیهای رفت و برگشت و هر تیم باید یک بازی در خانه پیش چشم تماشاگرانش میزبان باشد و یک بازی در خانه حریف میهمان، اما ما در کمال تعجب لیگ برگزار میکنیم و پول حرفهای می دهیم اما یک تیم ریشهدار و قدیمی ما که سابقه قهرمانی در لیگ برتر را هم دارد، ورزشگاه و زمین خانگی ندارد.
استقلال خوزستان -قهرمان لیگ پانزدهم- کل فصل بیست و پنجم را آواره و خانه به دوش بود. فقط یک بار در اهواز به میدان رفت آن هم در ورزشگاه رقیب همشهری و مقابل همنام تهرانی، پس از آن در تهران، آبادان و اصفهان به میدان رفت اما در خوزستان یک زمین نبود که این تیم بتواند سه بازی متوالی را آنجا میزبانی کند.
بهانه همیشه زیاد است، همه را قبول و امیدوار بودیم بعد از یک سال کابوس وار، مسئولان این باشگاه که پنجره آنها بسته و نمیتوانند بازیکن بخرند، لااقل فکری به حال ورزشگاه کرده و یک زمین برای تیمشان دست و پا کنند. اما دریغ. انگار واژه خجالت در قاموس مدیران فوتبال خوزستان و تیم اهوازی تعریف نشده است....
آنها بعد از آن رکورد شرم آور فصل قبل، این فصل صاحب یک رکورد دیگر شدهاند. رکوردی که مثل قبلی اگر پولش را داشتند، شرایط ثبت در کتاب رکوردهای گینس را داشت. آبیهای خوزستان هر چهار بازی آغازین این فصل را در تهران و فاصله بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر تا اهواز برگزار کردهاند.
استقلال خوزستان هر دو میزبانی خود را در تنها ورزشگاهی که اجازه حضور تماشاگر ندارد، در تهران برگزار کرده و هر دو مهمانی اش نیز در پایتخت بوده است. آنها بازی اول در دستگردی دو بر صفر به آلومینیوم باختند، سپس هفته دوم ۴-۱ در شهر قدس مغلوب پرسپولیس شدند. هفته سوم در دستگردی با نساجی ۱-۱ و هفته چهارم با پیکان در همین ورزشگاه، امروز بدون گل مساوی کردند.
۴ بازی در تهران، در حالی که شما نماینده شهری هستید که مدعی پایتختی فوتبال ایران است. شهری که مثل تهران، آبی و قرمز آن قهرمان لیگ برتر حرفهای شدهاند. انصافاً کسی هست که در اهواز بتواند پاسخی به این مشکل بدهد یا حداقل خجالت بکشد؟
