به گزارش ورزش سه، ماجرای خولیان آلوارز در اتلتیکو مادرید دو وجه کاملاً متفاوت دارد. فصل اول برای او رویایی بود: هفت گل در لیگ قهرمانان اروپا، ۱۷ گل در لالیگا و جایگاه خولین را به عنوان یکی از بهترین مهاجمان جهان تثبیت کرد. اما فصل دوم بینظمتر بود، بدون جام و با اختلافهایی با دیهگو سیمئونه بر سر تصمیمات تاکتیکی که کمکم فاصلهها را بیشتر کرد. وقتی جام جهانی ۲۰۲۶ فرا رسید، همه چیز منفجر شد. آلوارز رو به دوربینها گفت: «فکر میکنم بهترین کار برای همه، انتقال من است.» او میخواست رویای بازی در بارسلونا را عملی کند. از همان لحظه، درگیری با باشگاه ابعاد تازهای پیدا کرد و حالا بازار نقلوانتقالات اروپا به هر حرکت او چشم دوخته است.
آرزوی جدایی خولیان تازگی نداشت. در اواخر فصل دوم، مهاجم آرژانتینی دیگر آن مهرهٔ غیرقابلتعویض فصل اول نبود. اختلافات با سیمئونه به خاطر برخی تعویض شدنهای او حین بازی، فاصلهای ایجاد کرد که خود بازیکن وقتی به مدیران باشگاه گفت قصد ندارد قراردادش را تا سال ۲۰۳۰ ادامه دهد، به همه نشان داد که این فاصله دیگر پرشدنی نیست.
رئال مادرید اولین تیمی بود که دست به کار شد. اوایل ژوئن، این باشگاه پیشنهادی ۱۵۰ میلیون یورویی را به طور رسمی اعلام کرد که اتلتیکو قاطعانه رد کرد و حتی با واکنشی تند در شبکههای اجتماعی به رقیب همشهری پاسخ داد. بارسلونا هم با پیشنهادی مشابه وارد میدان شد و همان پاسخ منفی را شنید. اما واکنش اتلتیکو فراتر رفت؛ این باشگاه از بارسلونا به دلیل مذاکره غیرقانونی با بازیکنِ تحت قرارداد، به فیفا شکایت کرد. میگل آنخل خیل مارین، مدیرعامل اتلتیکو، گفته بود: «به ما بیاحترامی میکنند، فکر میکنند میتوانند ما را نادیده بگیرند.»
در میانه این ماجرا، آرسنال هم ابراز علاقه کرد اما خولیان بازگشت به انگلیس را رد کرد. با بسته شدن تمام درها، مهاجم آرژانتینی پس از جام جهانی، با تأخیری محسوس نسبت به سایر همتیمیهای حاضر در جام جهانیاش، به تمرینات بازگشت؛ در حالی که اختلاف همچنان پابرجا بود و بیمیلی او پنهان نماند. سیمئونه خولین را در بازیهای دوستانه پیشفصل و حتی دیدار افتتاحیه لالیگا مقابل مالاگا به میدان نفرستاد و کمکم و با احتیاط او را به اسکواد اضافه کرد، بدون اینکه جایگاه ثابتی در ترکیب داشته باشد.
دومین بازی لالیگا مقابل ویارئال، پرتنشترین لحظه بود. هواداران در متروپولیتانو او را هو کردند و پس از پایان مسابقه که با نتیجه ۲-۲ به پایان رسید، خولیان برخلاف روال همیشگی بازیکنان، به سمت جایگاه هواداران نرفت تا تشکر کند. او تنها و مستقیم به رختکن رفت. خورخه والدانو، اسطوره فوتبال آرژانتین، با جملهای از خولیو کورتاسار این درام را خلاصه کرد: «وقتی کسی میگوید میرود، یعنی دیگر رفته است. اگر امروز به چهره خولیان نگاه میکردید، میدیدید که او دیگر رفته بود.»
روز بعد، مهاجم اتلتیکو به دلیل «ناخوشی» در تمرین حاضر نشد و فصلی تازه به این ماجرای پرحاشیه اضافه شد. در همین حال، خوان لاپورتا، رئیس بارسلونا، رسماً اعلام کرد که باشگاهش همچنان «بسیار علاقهمند» و «آماده برای خرید» آلوارز است. اما اتلتیکو با بیانیهای قاطع، نشان داد که قصد ندارد در این نبرد ببازد، به هر قیمتی: «از بازیکن قربانی ساخته میشود، اما آسیب اقتصادی و اعتباری بزرگی متوجه باشگاه ماست. تنها قربانی ماجرای خولیان، خود ما هستیم. شانس فروش او به بارسلونا ۰٪ است. مساله پول نیست، بحث حیثیت است.»
