فوتبال گاهی به شکلی بیرحمانه تنبیه میکند؛ این شاید بهترین توصیف برای شبِ تلخِ یحیی گلمحمدی و شاگردانش در بغداد باشد. دهوک در سومین مسابقه فصل خود، در شرایطی که در خانه تیم مدعی النفت بازی را تحت کنترل داشت، نتوانست برتریاش را تا سوت پایان حفظ کند و با تساوی ۱-۱، سریالِ مساویهای خود را به عدد سه رساند.
شاگردان یحیی بازی را با اعتمادبهنفس آغاز کردند و خیلی زود هم مزد برتری فنیشان را گرفتند. در دقیقه ۲۴، یونس حمود، ستاره بیچون و چرای این روزهای دهوک، با یک ضربه زمینی و تماشایی، گل اول را وارد دروازه النفت کرد تا دهوک به آنچه استحقاقش را داشت برسد. اما درست در لحظاتی که دهوک میتوانست با گل دوم کار را تمام کند، فرصتسوزی عجیبی رقم خورد؛ ایگور هنریکه در موقعیتی طلایی و در حالی که تنها با دروازه فاصله داشت، توپ را به دیرک کوبید تا سرنوشت بازی در همان لحظه تغییر کند.
نیمه دوم نیز با کنترل دهوک دنبال شد، اما غفلت در ضربات نهایی، اجازه نداد اختلاف افزایش یابد. در حالی که به نظر میرسید شاگردان یحیی با همان تک گل پیروز میشوند، حادثه در دقایق پایانی به سراغشان آمد. گل تساوی النفت توسط حسام خلف، ترکیبی از بیاقبالی و اتفاقات عجیب فوتبالی بود؛ توپی که پس از برخورد به سنگربان دهوک و تیرک دروازه، در بازگشتی دوباره به شکل عجیبی وارد دروازه شد تا پیروزی از چنگ یحیی بپرد.
دهوک با این تساوی، تنها سه امتیاز از سه بازی اندوخته دارد. یحیی گلمحمدی بهخوبی میداند که تیمش فوتبالِ باکیفیتی ارائه میدهد، اما برای عبور از این «طلسم تساویها»، نیاز دارد تا روی تمرکز بازیکنانش در لحظات حساس، هم در فاز حمله (برای تمامکنندگی) و هم در فاز دفاع (برای حفظ تمرکز تا آخرین ثانیه)، تجدیدنظر جدی داشته باشد.
