پرسپولیس بازی بزرگ هفته را به تراکتور واگذار کرد؛ مسابقهای که هم ترکیب اولیه مهدی تارتار و هم تعویضهای او مورد انتقاد قرار گرفت. تغییر سیستم و نوع تعویضهای تارتار حتی این تصور را به وجود آورد که سرمربی پرسپولیس بیشتر از آنکه به دنبال ریسک برای رسیدن به برد باشد، به کسب تساوی رضایت داده است.
اما یکی از نکات قابل تأمل درباره تیم تارتار، نحوه استفاده از بازیکنان تکنیکی و خلاق است. به نظر میرسد سرمربی پرسپولیس تأکید زیادی روی دوندگی، جنگندگی و پرس دارد و اعتقادش این است که با پرس و دوندگی میتوان به موفقیت رسید؛ در حالی که هیچ تیم مدعیای فقط با دویدن قهرمان نمیشود و در کنار این ویژگیها به بازیکنی نیاز دارد که بتواند با خلاقیت و توانایی فردی گره بازی را باز کند.
اورونوف نمونه مشخص همین موضوع است؛ بازیکنی تکنیکی که شاید از نظر دوندگی در سطح برخی بازیکنان مورد علاقه تارتار نباشد، اما توانایی تغییر جریان بازی و باز کردن گره مسابقه را دارد. با این حال، او در هفتههای ابتدایی چندان مورد استفاده قرار نگرفته و همین مسئله این سؤال را ایجاد کرده که آیا ویژگیهای فنی و خلاقیت فردی در تفکرات تارتار جایگاه ویژهای دارد یا خیر.
اتفاقی که درباره امیرحسین محمودی هم مطرح شده، به این ابهام اضافه میکند. گفته میشود زمانی که این بازیکن جوان و تکنیکی در دیدار اخیر برای دقایقی وارد زمین شد، از او خواسته شده دریبل نزند. اگر این موضوع درست باشد، توصیهای عجیب برای بازیکنی با همین ویژگی است؛ چرا که وقتی از یک بازیکن تکنیکی خواسته شود کمتر از توانایی اصلیاش استفاده کند و ریسک نکند، طبیعی است که بخشی از جسارت و تأثیرگذاری او کاهش پیدا کند.
پرس و دوندگی قطعاً بخش مهمی از فوتبال مدرن هستند، اما برای قهرمانی کافی نیستند. پرسپولیس در کنار نظم تاکتیکی و جنگندگی، به بازیکنانی نیاز دارد که اجازه داشته باشند خلاق باشند، ریسک کنند و در لحظهای که بازی گره خورده، با یک حرکت تفاوت ایجاد کنند؛ درست همان چیزی که بازیکنانی مثل اورونوف و محمودی میتوانند به این تیم اضافه کنند.
