در دوم شهریور ۱۴۰۴ خبری بسیار تلخ جامعه ورزش ما را سیاهپوش کرد و سوگوار از دست دادن مردی شدیم که واقعا حکم یک نابغه را برایمان داشت.
در دومین روز از شهریور پارسال امامعلی حبیبی، کشتیگیر پرآوازه ایرانی و اولین کسی که کشورمان را در رقابتهای المپیک صاحب مدال طلا کرد، چشم از جهان فرو بست و مسافر آسمان شد. مردی که از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ چهار سال متوالی در پیکارهای کشتی آزاد جهانی و المپیک به مدال طلا رسید و پس از به چنگ آوردن مدال زرین المپیک ۱۹۵۶ ملبورن و در حالی که هیچ شکست رسمی در کارنامه او به ثبت نرسیده بود، برای همیشه از دنیای قهرمانی وداع کرد. مردی که الحق لقب «ببر مازندران» برازنده او بود.
حبیبی که نه قبل از انقلاب و نه پس از آن فرصت مربیگری در تیم ملی را پیدا نکرد، سالها قبل طی مصاحبهای اختصاصی و البته تلخ، پیرامون عدم حضورش در تیم ملی ایران تحت عنوان مربی به خبرورزشی گفته بود: خیلی دوست داشتم تواناییهای خودم را به جوانان ایرانی منتقل میکردم تا آنها هم قهرمان شوند. ما استعدادهای خیلی خوبی داریم و من هم زمانی تشنه آموزش دادن بودم اما متاسفانه هیچ وقت نخواستند چنین موقعیتی فراهم شود. امامعلی حبیبی نه کمونیست بود و نه وطنفروش اما هیچوقت اجازه این را پیدا نکرد که داشتههایش را به کشتیگیران جوان کشور خود منتقل کند.
مرحوم حبیبی طی مراسمی باشکوه در روستای پدری خود حوالی شهرستان بابل به خاک سپرده شد. روحش شاد و یادش گرامی.
