پرسپولیس مقابل استقلال خوزستان فقط یک برد پرگل به دست نیاورد؛ این تیم یکی از امیدوارکنندهترین نمایشهایش را در شروع فصل ارائه داد. در جریان بازی نشانههای تاکتیکی مشخصی دیده میشد و به نظر میرسید بخش قابل توجهی از اتفاقات داخل زمین، حاصل کار در تمرین و برنامهریزی فنی بوده است.
یکی از نکات مهم این مسابقه، پرس شدید و بازپسگیری سریع توپ توسط پرسپولیس بود. سرخپوشان بارها در زمین حریف توپ را پس گرفتند و بلافاصله از همان موقعیت برای ایجاد حمله استفاده کردند.
آمار جالبتر اینکه سه گل از چهار گل پرسپولیس، در کمتر از ۱۰ ثانیه پس از بازپسگیری توپ به ثمر رسید. یعنی تیم تارتار توانست پرس را مستقیماً به موقعیت گل و در نهایت گل تبدیل کند؛ اتفاقی که نشان میدهد این موضوع صرفاً یک واکنش لحظهای نبوده و میتواند حاصل یک الگوی تاکتیکی تمرینشده باشد.
پرسپولیس حالا فقط نتیجه نمیگیرد، بلکه در بازیاش نشانههایی از یک هویت مشخص هم دیده میشود؛ پرس، توپگیری، انتقال سریع و رسیدن به دروازه حریف.
البته هنوز برای قضاوت قطعی زود است، اما اگر این الگو در بازیهای بزرگ هم ادامه پیدا کند، میتوان گفت تارتار قدمهای اول را برای ساختن یک پرسپولیس با هویت تاکتیکی مشخص درست برداشته است.
