فصل قبل علی علیپور یک رکورد تاریخی را به نام خود زد. در تیم بزرگ پرسپولیس، هرگز سابقه نداشت که یک بازیکن تا پایان هفته پنجم زننده تمام گلهای قرمز بوده و نقطه اتکا تیمش باشد. از گل هفته اول و فرار از شکست خانگی مقابل فجر تا گل ۳ امتیازی در نقش جهان و بازی بزرگ با سپاهان. علیپور که با عنوان آقای گل از پرسپولیس به اروپا رفته بود، همین عنوان را در بازگشت دوباره به تیمش حفظ کرد.
صد البته درخشش و گلهای علیپور که او را به تیم ملی و سپس جام جهانی رساند، گره گشای تیم پرسپولیس برای کسب جام نبود. فوتبال یک ورزش تیمیست و همه باید خوب باشند و پرسپولیس خوب نبود. در شروع این فصل وقتی در بازی اول دو هافبک کناری قرمزها گل زدند و در بازی دوم هافبک طراح یا بازی ساز، اینطور به نظر میرسید که مهاجمان در پرسپولیس زیر سایه خریدهای تازه و هافبکها رفتهاند!
اما علیپور خیلی زود ثابت کرد که کماکان ستاره اول خط حمله قرمزهاست. او که با حرکت مجید عیدی از سمت راست، توپ گرفته و پاس گل اول را به خدابنده لو داده بود، خیلی زود خودش گل دوم را زد تا قرمزها مثل بازی اول برنده به رختکن بروند. بلافاصله در شروع نیمه دوم، این بار بیفوما از چپ نفوذ کرد و توپ را به علیپور سپرد تا او به سرگیف، پاس گل سوم را بدهد.
چند دقیقه بعد علیپور می توانست کلکسیون خود را تکمیل کند. خودش نفوذ کرد و ارسال او به دست مدافع آبیها خورد، کل ورزشگاه خواستار پنالتی بودند اما داور چنین اعتقادی نداشت. در دقیقه ۶۴ نیز تعویض بازی اول از سوی تارتار تکرار و پوریا شهرآبادی جوان به جای علیپور به میدان آمد تا مشخص شود، او گزینه جایگزین برای گلزن اول قرمزهاست.
علیپور بعد از یک ساعت حضور در زمین، روی نیمکت رفت تا استراحت کند. در حالی که با زدن یک گل و ساختن دو گل دیگر، ستاره بی چون و چرای مسابقه و موثر در هر سه گل منجر به سه امتیاز قرمزها بود. درخشش او این سوال را برای رقبای بعدی ایجاد کرد که در این تیم، چه کسی را باید بگیرند؟
