پرسپولیس در فصل جدید یکی از جدیترین خانهتکانیهای سالهای اخیرش را در خط دفاع انجام داده است؛ تغییری که فقط به اضافه شدن چند بازیکن محدود نمیشود و بخشی از چهره قدیمی این خط را هم از تیم جدا کرده است. خط دفاع پرسپولیس در دو فصل گذشته از شرایط ایدهآل فاصله گرفته بود و افزایش اشتباهات فردی، افت برخی مدافعان و ضعف در هماهنگی دفاعی باعث شده بود عقب زمین دیگر مثل گذشته مطمئن نباشد.
مهدی تارتار از همان ابتدا به دنبال تغییر این شرایط بود و حالا تقریباً در تمام نقاط خط دفاع، نشانههای این تغییر دیده میشود. در قلب دفاع، با جدایی صحرایی و پورعلیگنجی، پرسپولیس محمدمهدی زارع و دانیال ایری را به ترکیبش اضافه کرد تا هم عمق بیشتری داشته باشد و هم رقابت برای حضور در ترکیب اصلی افزایش پیدا کند.
در کنارهها هم تارتار دست به تغییر زد؛ مجید عیدی و ابوالفضل جلالی به جمع سرخها اضافه شدند تا برای پستهای دفاع راست و چپ گزینههای جدیدی در اختیار کادرفنی قرار بگیرد. در طرف مقابل، میلاد محمدی هم از پرسپولیس جدا شد تا یکی از چهرههای فصل گذشته دیگر در ترکیب جدید سرخها حضور نداشته باشد. در سمت راست نیز وضعیت دانیل گرا همچنان یکی از معادلات تارتار است؛ بازیکنی که با وجود تمایل سرمربی برای جدایی، به دلیل شرایط قراردادش ماندنی شد و باید دید در ادامه چه نقشی در تیم خواهد داشت.
حتی امیرحسین محمودی هم در مقطعی در پست دفاع راست آزمایش شد تا مشخص شود تارتار به دنبال پیدا کردن بهترین ترکیب ممکن برای این منطقه است. به این ترتیب، تغییرات خط دفاع پرسپولیس را نمیتوان صرفاً چند خرید و خروج معمول در نقلوانتقالات دانست؛ بخش قابل توجهی از ساختار دفاعی تیم تغییر کرده و تارتار حالا باید از میان ترکیبی از بازیکنان قدیمی و چهرههای تازه، یک خط دفاع هماهنگ بسازد. هدف مشخص است: پرسپولیس میخواهد عقب زمین دوباره به نقطه قوت تیم تبدیل شود و اشتباهات و نوسانهای دو فصل گذشته تکرار نشود. حالا مهمترین چالش تارتار این است که این تغییرات زیاد را در کوتاهترین زمان به یک خط دفاع منسجم تبدیل کند.
