معمولا فصول بعد از جام جهانی، تحت تاثیر تماشای بالاترین سطح فوتبال جهان، فصولی پرگل است که تیمها برای گل زدن و بردن به میدان میآیند، نه مثل همیشه برای نباختن و ماندن سر سفره فوتبال! در شروع لیگ بیست و ششم و در هفته نخست، این اتفاق افتاد و از ۹ بازی این فصل فقط یک دیدار بدون گل تمام شد.
در فوتبال ایران تساوی بدون گل، نوعی سمبل است. نتیجهای که فوتبال دوستان و تماشاگران از آن متنفرند اما فوتبالیها -اعم از مربی و بازیکن و مدیرعامل- عاشق آن هستند، چرا که به صرف نباختن میتوانند در جایگاه خود بمانند. متاسفانه در طول تاریخ و به خصوص این دو دهه، این نتیجه پرتکرارترین نتیجه در فوتبال ما بوده و زمانی که هفته اول فقط یک بازی از ۹ مسابقه بدون گل شد، وقتی میانگین گل در هر بازی به نزدیکی ۲ رسید، امیدوار شدیم که فوتبال ایران در حال پیشرفت است.
اما چقدر زود و از همین روز اول هفته دوم، امیدها رنگ یاس گرفت و فوتبال ایران به تنظیمات کارخانه برگشت! در روز نخست هفته دوم که چهار بازی برگزار شد، نیمی از آنها یعنی دو مسابقه بدون گل تمام شد. آن دو بازی دیگر هم که گل و برنده داشت، تا دقایق آخر بدون گل مساوی بود! استقلال در قائمشهر و تراکتور در اصفهان، گلهای منجر به پیروزی خود را بعد از دقیقه ۸۰ زدند، دقیقهای که میدانیم خیلی از تماشاگران با ناامیدی از دیدن گل، شروع به خروج از ورزشگاه میکنند!
اما نکته تلختر این بود که تک گل استقلال مقابل نساجی روی اشتباه مدافعان میزبان به ثبت رسید. اتفاقی که در نقش جهان نیز تکرار و مدافعان سپاهان دو بار از حسینزاده غافل شدند، یعنی به جای کار تمرینی، تاکتیکی و تمام پیش فصل پرهزینه، این اشتباه بود که نتیجه را تعیین کرد!
