تیم ملی فوتبال کشورمان که با کسب نتایج مطلوب خردادماه سال ۱۳۸۴ مجوز حضور در جام جهانی ۲۰۰۶ را گرفت، در بیستوششمین روز از مرداد همانسال آخرین بازی مرحله انتخابی را در ژاپن برگزار کرد و با حساب ۲ بر یک به میزبان خود باخت.
البته این مسابقه کاملا جنبه تشریفاتی داشت و برانکو ایوانکوویچ، سرمربی وقت تیم ملی ترجیح داد از وجود لژیونرهای فوتبال ایران در آن استفاده نکند اما دقیقا یک روز پس از آن و در ۲۷ مرداد ۱۳۸۴ شرایط برایش متفاوت شد.
گروهی از پیشکسوتان فوتبال ما و همچنین بعضی از رسانهها قاطعانه مدعی شدند برانکو نمیتواند انگیزه لازم را به ملیپوشان بدهد و بازی با ژاپن ثابت کرد که در لحظات حساس توانایی باز کردن گرههای تاکتیکی را نیز ندارد بنابراین بهتر است یک سرمربی سرشناس هدایت ایران در جام جهانی ۲۰۰۶ را بر عهده بگیرد. این اخبار دقیقا همان روز و هنگامی که برانکو در توکیو حضور داشت و میخواست برای مرخصی به کرواسی برود به گوشش رسید. برخی انتقادات از این مربی بسیار تند بود؛ برای مثال چند پیشکسوت مدعی شده بودند در همین ایام مرخصی باید تکلیف نیمکت تیم ملی را یکسره کرد و طوری تصمیم گرفت که دیگر نیازی به بازگشت برانکو نباشد!
بلافاصله پس از اینکه کاروان تیم ملی به ایران رسید، محمد دادکان، رئیس وقت فدراسیون فوتبال قاطعانه گفت کادر فنی این تیم هیچ تغییری نمیکند و نهتنها برانکو سر جای خود خواهد ماند بلکه اگر تشخیص بدهد احتیاجی به دستیار جدید ندارد، در آن عرصه نیز تغییراتی ایجاد نخواهد شد! دادکان روی حرف خود ماند و برانکو ایران را در جام جهانی ۲۰۰۶ هدایت کرد اما هنوز هم برخی کارشناسان معتقدند استفاده از یک سرمربی سرشناس میتوانست مسیر نتیجهگیری ما در جام جهانی ۲۰۰۶ را عوض کند.
