در جمع ۱۸ تیم حال حاضر سطح اول فوتبال ایران، دو باشگاه استقلال و نساجی بیشترین قدمت را داشته و بین باشگاههای فعال فوتبال ایران نیز جز ۵ با سابقه هستند. طبعاً تیمهایی چنین ریشهدار و پرطرفدار، هرگاه به هم برسند بازی بسیار جذاب میشود، به خصوص در سطح اول و لیگ برتر!
نساجی در این سالها با مالکیت رضا حدادیان، بیشترین نزدیکی و همراهی را با استقلال داشته و از مدیران تا نیمکت و بازیکنان، همیشه استقلالی های سابق در این تیم نماینده داشته اند.
نساجی در پایان لیگ بیست و چهارم سقوط کرد. پس از ۶ فصل حضور در لیگ برتر، اما جایگاه این تیم، لیگ آزادگان نبود. به این ترتیب بلافاصله با اقتدار به لیگ برتر برگشت و حالا در هفته آغاز دیدارهای هفته دوم، میزبان استقلال خواهد بود. نساجی که هفته اول در سیرجان باخت، مقابل استقلال که با ۴ گل دیگر تیم صعود کرده از لیگ آزادگان را برد و به صدر جدول رفت.
اینها نیز از دیگر دلایل اهمیت این بازی است اما...!
حتی اگر هیچ کدام این دلایل نبود، این بازی به خاطر یک خاطره خاص و البته تلخ برای استقلالیها، بسیار مهم بود. در هفته بیست و هفتم لیگ بیست و سوم، استقلال جواد نکونام که در صدر جدول، جدیترین کاندیدای قهرمانی بود به ورزشگاه وطنی قائمشهر آمد و نیمه اول بدون گل مساوی به رختکن رفت. در بازی همزمان، پرسپولیس در تهران سه گل از استقلال خوزستان خورده بود. آنجا هر اتفاقی که افتاد، نتیجه این شد که تساوی بدون گل استقلال در پایان مسابقه با نساجی، وقتی با پیروزی ۴-۳ پرسپولیس توأم شد، حکم به صدرنشینی قرمزها و در نهایت قهرمانی آنها داد.
جواد نکونام در این فضا، لیگ ۲۴ را متزلزل آغاز کرد و برکنار شد تا همین سهراب بختیاریزاده، یکی از شش مربی آن فصل آبیها باشد. سهراب در دو مقطع هدایت تیم را بر عهده گرفت و حالا در نخستین فصلی که استقلال را به عنوان سرمربی دائمی بسته، با صدرنشینی به قتلگاه جواد نکونام رسیده است. مسابقهای که نه به خاطر صدر و نه به خاطر پیشینه و تاریخ، سه امتیازش تنها به خاطر آن اتفاق برای استقلالیها مهم است.
