ماجرای چند پیشکسوت پرسپولیس و حمله به ساختمان باشگاه، آنقدر پیشپاافتاده و سطحی است که واقعاً دوست نداریم بیشتر از این به آن ورود کنیم. نه به این دلیل که پیشکسوتان مهم نیستند؛ اتفاقاً هستند. اما قرار نیست هر بار چند نفر از پیشکسوتان پرسپولیس دور هم جمع شدند و تصمیم گرفتند از مدیرعامل یا مسئولان باشگاه توضیح بخواهند، تمام فوتبال این باشگاه را تعطیل کنیم و بنشینیم ببینیم چه کسی به در اتاق کدام بنده خدایی لگد زده است!
پرسپولیس مشکل کم ندارد. تیم باید برای لیگ برتر بجنگد، جام حذفی را پیش رو دارد، مشکلات مدیریتی و مالی خودش را دارد و هوادار هم انتظار دارد بالاخره بعد از مدتها یک تیم قابل قبول ببیند. حالا وسط این همه ماجرا، باید نگران حمله گازانبری چند پیشکسوت به ساختمان باشگاه هم باشیم؟
پیشکسوت محترم است، حرمت هم دارد؛ اما پیشکسوتی «چک سفیدامضا» برای دخالت در همه امور باشگاه نیست. اینکه کسی چند سال پیراهن پرسپولیس را پوشیده، برای همیشه به او حق نمیدهد هر زمان خواست وارد باشگاه شود، هر حرفی خواست بزند و اگر پاسخ دلخواهش را نگرفت، داستان را به رسانهها بکشاند.
اصلاً یک سؤال ساده داریم؛ موفقیت پرسپولیس مهمتر است یا این سریالهای تمامنشدنی؟
اگر قرار باشد هر کس چند سال برای پرسپولیس بازی کرده، سهم خودش را از این باشگاه طلب کند، پس امثال آلن راجرز (و به ویژه) برانکو ایوانکوویچ که جامهای متعدد برای پرسپولیس آوردهاند، چه باید بگویند؟ آنها هم میتوانند هر روز یک دفتر و ساختمان را به محل مناقشه تبدیل کنند و بگویند ما بیشتر حق داریم؟
علی پروین چه؟ اگر قرار باشد سابقه و قدمت را معیار بگیریم، مگر کسی در پرسپولیس میتواند ادعایی بالاتر از او داشته باشد؟ مردی که بخش بزرگی از هویت پرسپولیس در دهه ۶۰ با نام او گره خورده است.
اما پروین هم میداند که پرسپولیس از آدمها بزرگتر است. این همان نکتهای است که بعضیها ظاهراً فراموش کردهاند.
پرسپولیس ملک شخصی هیچکس نیست؛ نه مدیرعامل، نه مربی، نه بازیکن و نه پیشکسوت. هر کسی به اندازه جایگاهش در تاریخ پرسپولیس محترم است؛ نه کمتر و نه بیشتر...
