وقتی میگوییم صاحبان برخی صندلیها و برخی چهره ها به مدد دهه ها درخشش در سطح بالا، چه بخواهند و چه نخواهند الگویی برای بقیه هستند، برای این ادعا هزاران مثال وجود دارد. تا بوده، ستارههای ورزشی، موسیقی و سینما مورد توجه جوانان و جامعه بودند و اگرچه خود از زیر بار مسئولیت الگو فرار کردهاند، اما کسی نمیتواند منکر تاثیرگذاری آنها روی جامعه باشد.
هم تاثیر مثبت و خوب داریم و هم تاثیر منفی و بد، در الگوی بد بودن، خیلی وقتها انسانها به صرف خصلت و خوی انسانی، از روی احساسات یا عصبانیت یا شادی بیش از حد، حرفی میزنند و کاری میکنند که منظور و غرضی ندارند. اما تفاوتی در الگوبرداری طرفداران از ایشان نمیکند و اثرش را می گذارد. مثل همان مواقعی که طرف آگاهانه و عامدانه، حرفی میزند و کاری میکند که به خواستهای برسد!
امیر قلعه نویی در سه دهه اخیر قدرتمندترین شخصیت فوتبال ایران بوده که به واسطه همین اقتدار، حتی به برچسبهای آنچنانی نیز متهم شد. تا جایی که یک بار خودش به سینهاش کوبید و شعار سکوها را تایید کرد! قلعه نویی نمونه ای از چهره های موثر است، چه رسد به وقتی که صندلی اثرگذار سرمربی تیم ملی فوتبال را هم در اختیار داشته باشد. او در جام جهانی جملهای به کار برد که البته آن را تصحیح کرد، اما تاثیر خودش را گذاشته بود....
دیدیم که مدیرعامل تازه وارد تراکتور در مراسم معارفه نکونام، از همان ادبیات وام گرفت و در تازهترین نمونه، مدیرعامل پرسپولیس نیز به همان مسیر رفت. حدادی در برنامه زنده تلویزیونی گفت: "خدا مثل همیشه به پرسپولیس کمک کرد" و خواسته و ناخواسته خدا را به نفع تیمش مصادره کرد! شاید او ناخواسته از قلعه نویی تاثیر گرفته باشد اما کسی نمیتواند انکار کند که این ادبیات، تبدیل به ادبیات رسمی در فوتبال کشور شده که متاسفانه اصلاً هم درست نیست.
میگویند همیشه ساختن، بسیار سختتر از خراب کردن است. دیواری که شاید یک هفته ساخت آن طول کشیده با یک ضربه و ظرف چند دقیقه فرو میریزد. شاید امیر قلعه نویی و کسانی که اینگونه پای اعتقادات را به مسائلهای عادی ورزشی میکشند، قصد و غرضی نداشته باشند، اما سالها طول میکشد و باید خیلی تلاش کنند تا تاثیر آن یک بار و آن جمله را از بین ببرند. و این تلاش از عدم تکرار آن اشتباه آغاز میشود.
