وضعیت باشگاه استقلال چیزی نیست که از چشم هواداران پنهان مانده باشد؛ باشگاهی که مدیرعامل ندارد، پنجره نقلوانتقالاتیاش بسته است، خارجیهایی دارد که علیه باشگاه شکایت کردهاند و بازیکنانی که از این تیم رفتهاند. اینها همه بخشی از مشکلات ظاهراً لاینحل استقلال در فصل گذشته بودهاند؛ مشکلاتی که هنوز هم سایهشان روی سر باشگاه سنگینی میکند.
برد پرگل استقلال در اولین بازی، طبیعتاً فضای احساسی خاصی میان هواداران ایجاد میکند. ما هم دوست نداریم پیروزی ۴ بر صفر مقابل مس شهر بابک را لوث کنیم؛ اتفاقاً باید از این برد لذت برد. اما فوتبال همین است؛ روزهای خوب همیشه ماندگار نیستند و خیلی زودتر از آنچه تصور میکنیم، لحظات سخت از راه میرسند.
آن روز باید ببینیم رفتارها و برخوردها با سهراب بختیاریزاده که امروز او را تحسین میکنند، چگونه خواهد بود.
سهراب در دو سال گذشته مرد روزهای سخت استقلال بوده است. هر وقت از او خواستند کنار تیم باشد، مضایقه نکرد. دستیار بود، سرمربی موقت بود و حالا سرمربی استقلال است؛ در تمام این مدت هم کنار تیم ماند.
مقاومت او برابر پدیده بازیکنسالاری و اغوا نشدن مقابل پیشنهادهای آنچنانی هم باعث شد بعد از مدتها استقلالیها ببینند یک نفر در این باشگاه هنوز دنبال عشق به پیراهن است؛ همان پدیده گمشده فوتبال ایران.
حالا استقلالیها اگر با یک برد سهراب و بازیکنانش را به عرش میبرند، مراقب باشند که در روزهای سخت، همین چهرهها را قربانی نکنند. این هشدار فقط خطاب به هواداران نیست؛ مدیران باشگاه هم باید آن را جدی بگیرند. هنوز در ابتدای راه لیگ هستیم و یک برد، نه قهرمانی میآورد و نه همه مشکلات استقلال را حل میکند.
سیبی که به هوا میرود، تا رسیدن به زمین هزار بار میچرخد؛ استقلال هم تازه راه افتاده است...
اینجا ببینید: فریادهای سهراب بختیاریزاده: هرکاری کردید وظیفه است برای اینها!
