به گزارش خبرنگار مهر، کمتر از دو ماه تا آغاز بازیهای آسیایی ناگویا باقی مانده و تیم ملی تیراندازی با کمان ایران در شرایطی برای حضور در این رقابتها آماده میشود که کادر فنی از شانس کسب مدال سخن میگوید. ادعایی که بر اساس رکوردهای اخیر ملیپوشان و نتایج آنها در رقابتهای بینالمللی مطرح شده است.
اما در کنار این تصویر امیدوارکننده یک پرسش جدی وجود دارد. آیا عملکرد فعلی کمانداران ایران واقعاً آنها را به سطح مدعیان مدال در آسیا رسانده یا برای تبدیل این «شانس» به «مدال» هنوز باید در روند آمادهسازی تغییراتی ایجاد شود؟
در جلسه تخصصی بررسی وضعیت فدراسیون تیراندازی با کمان که اخیراً برگزار شد بخش قابل توجهی از مباحث به بازیهای آسیایی ناگویا اختصاص داشت. کادر فنی تیمهای ملی ریکرو و کامپوند با استناد به رکوردهای برخی ملیپوشان و نتایج اخیر در رقابتهای بینالمللی شرایط تیم را امیدوارکننده توصیف کردند. همزمان اما موضوعاتی مانند تأمین تجهیزات تخصصی، پرداخت حقوق ملیپوشان و برگزاری اردوی مشترک خارجی نیز در دستور کار قرار گرفت.
همین همزمانی مسئله اصلی را پررنگ میکند. تیمی که قرار است در کمتر از دو ماه دیگر برای مدال آسیا بجنگد هنوز برای تکمیل بخشی از نیازهای آمادهسازی خود چشم به حمایت مالی دارد.
از هانگژو تا ناگویا چه چیزی تغییر کرده است؟
برای ارزیابی شانس مدال ایران در ناگویا نمیتوان تنها به رکوردهای فعلی استناد کرد. مقایسه عملکرد امروز با نتایج ایران در بازیهای آسیایی هانگژو و بررسی فاصله ملیپوشان با مدعیان اصلی قاره تصویر دقیقتری از وضعیت تیم ارائه میدهد.
تیراندازی با کمان ایران در هانگژو نتوانست انتظارات را برآورده کند نه در ریکرو که رشته المپیکی این ورزش است و نه در کامپوند. بنابراین وقتی امروز از شانس مدال در ناگویا صحبت میشود سؤال اساسی این است که چه مؤلفهای نسبت به هانگژو تغییر کرده است؟
ایران در ناگویا با ۱۰ کماندار در دو بخش ریکرو و کامپوند حاضر خواهد شد. صادق اشرفی باویلی، محمدحسین گلشنی اصل، رضا شبانی و مبینا فلاح در ریکرو و آرمین پاکزاد، میلاد رشیدی، فرهنگ خداپرست، بیتا عاشقزاده اسکویی، گیسا بایبوردی و شیوا بختیاری نمایندگان ایران در این رقابتها خواهند بود.
در بخش ریکرو نتیجه محمدحسین گلشنی اصل در جام جهانی ترکیه یکی از مهمترین نشانههای پیشرفت عنوان شده است. گلشنی در میان ۹۹ ورزشکار به رتبه یازدهم رسید. نتیجهای که بدون تردید قابل توجه است و میتواند نشانهای از نزدیک شدن او به سطح بالای رقابتهای جهانی باشد.
با این حال برای آنکه این نتیجه را به یک نشانه قطعی از شانس مدال در ناگویا تبدیل کنیم یک مقایسه مهمتر لازم است. فاصله امتیازی گلشنی و سایر ملیپوشان ایران با مدعیان اصلی آسیا چقدر است؟
رتبه یازدهم در یک مرحله از جام جهانی نشانهای امیدوارکننده است اما بازیهای آسیایی میدان متفاوتی است. ایران در ناگویا با بخشی از قدرتمندترین کشورهای قاره در تیراندازی با کمان روبهرو خواهد شد و بنابراین معیار اصلی صرفاً بهبود رکورد نسبت به گذشته نیست بلکه توانایی رقابت مستقیم با مدعیان مدال است.
کامپوند جایی که امید ایران جدیتر است
در کامپوند به نظر میرسد امید ایران برای رسیدن به سکو جدیتر است. فدراسیون و کادر فنی حساب ویژهای روی آرمین پاکزاد و گیسا بایبوردی باز کردهاند و معتقدند رکوردهای این دو کماندار به محدودهای رسیده که میتواند آنها را در جمع مدعیان قرار دهد.
از سوی دیگر غیبت تیم میزبان در رقابتهای کامپوند نیز از نگاه کادر فنی یک امتیاز برای ایران محسوب میشود چرا که حذف یک رقیب قدرتمند میتواند مسیر صعود به مراحل پایانی را هموارتر کند.
اما پر واضح است که نباید «فرصت» را با «مدال» یکی دانست. مناسبتر شدن جدول یا کاهش تعداد رقبای قدرتمند شانس صعود را افزایش میدهد اما در نهایت این عملکرد کماندار در روز مسابقه است که رنگ مدال را تعیین میکند.
مشکل اصلی رکوردها یا آمادهسازی؟
شاید مهمترین نکته در شرایط فعلی تیراندازی با کمان ایران نه رکوردهای ملیپوشان بلکه کیفیت آمادهسازی آنها برای حضور در ناگویا باشد. مسئولان فدراسیون در نشست اخیر بر تأمین تجهیزات تخصصی و برگزاری اردوی مشترک خارجی تأکید کردند. پس از این نشست نیز وزیر ورزش دستور داد منابع مالی مورد نیاز طی دو ماه باقیمانده تا اعزام در اختیار فدراسیون قرار گیرد تا تجهیزات جدید خریداری شود. پرداخت حقوق ماهیانه ملیپوشان و برگزاری اردوی مشترک در ترکیه نیز از دیگر موارد مورد تأکید قرار گرفت.
این وضعیت لزوماً به معنای آمادهسازی ضعیف تیم نیست اما بدون تردید یک علامت هشدار است. در تیراندازی با کمان تجهیزات بخش جداییناپذیر عملکرد ورزشکار محسوب میشود. کمان و پیکان صرفاً ابزار مسابقه نیستند ورزشکار باید شناخت و سازگاری کاملی با تجهیزات خود داشته باشد و هر تغییر نیز نیازمند زمان برای آزمایش، تنظیم و رسیدن به شرایط پایدار است.
به همین دلیل زمان خرید تجهیزات اهمیت زیادی دارد. اگر ملیپوش قرار باشد در فاصله کوتاهی تا بازیهای آسیایی با تجهیزات جدید کار کند باید فرصت کافی برای هماهنگ شدن با آنها در اختیار داشته باشد. در غیر این صورت تجهیزاتی که قرار است نقطه قوت تیم باشند ممکن است خود به عاملی برای ایجاد بیثباتی در عملکرد تبدیل شوند.
همین موضوع درباره اردوی خارجی نیز صدق میکند. برگزاری اردوی مشترک در خارج از کشور زمانی ارزشمند است که هدف مشخصی داشته باشد؛ افزایش تجربه رقابت، تمرین تیمی، هماهنگی بیشتر، کار با تجهیزات جدید یا حتی آمادهسازی ذهنی برای فضای مسابقات. اگر این هدف مشخص باشد اردو میتواند یکی از قطعات مهم پازل آمادهسازی ایران برای ناگویا باشد؛ اما صرف برگزاری یک اردوی خارجی به خودی خود تضمینی برای افزایش شانس مدال نیست.
ناگویا محل سنجش ادعاها
در نهایت شانس مدال ایران در تیراندازی با کمان را نمیتوان تنها با یک رکورد، یک نتیجه در جام جهانی یا حتی شرایط جدول مسابقات پیشبینی کرد. مجموعهای از عوامل از کیفیت تجهیزات و زمان آمادهسازی گرفته تا تجربه رقابت، ثبات فنی و توانایی مدیریت فشار مسابقات در تعیین نتیجه نهایی نقش خواهند داشت.
تیروکمان ایران امروز نشانههایی از پیشرفت در اختیار دارد اما هنوز برای تبدیل این نشانهها به مدال باید چند سؤال اساسی پاسخ داده شود. فاصله واقعی ملیپوشان با مدعیان آسیا چقدر است؟ تجهیزات جدید چه زمانی در اختیار آنها قرار میگیرد؟ آیا فرصت کافی برای هماهنگی با این تجهیزات وجود خواهد داشت؟ و اردوی خارجی تا چه اندازه میتواند ضعفهای احتمالی تیم را برطرف کند؟
