پرسپولیس در این پنجره نقلوانتقالاتی برخلاف بسیاری از فصلهای گذشته، هیچ بازیکن خارجی جدیدی جذب نکرد؛ اتفاقی که البته فقط به توصیهها برای کاهش هزینهها و شرایط خاص فوتبال ایران پس از جنگ برنمیگردد.
یکی از دلایل مهم این تصمیم، قانون جدید سهمیه بازیکنان خارجی است. طبق این قانون، تیمها برای فصل آینده امکان جذب حداکثر چهار بازیکن خارجی جدید را دارند، اما بازیکنانی که از فصل قبل تحت قرارداد باشگاه بودهاند، همچنان میتوانند در تیم بمانند و حتی قراردادشان تمدید شود.
پرسپولیس در ابتدای این فصل پنج بازیکن خارجی تحت قرارداد داشت و همین موضوع عملاً دست باشگاه را برای جذب خارجی جدید بست. سرخپوشان برای اینکه بتوانند بازیکن خارجی دیگری به فهرست خود اضافه کنند، باید حداقل دو بازیکن خارجی فعلی را از لیست خارج میکردند.
با توجه به قراردادهای مالی قابل توجه این بازیکنان، فسخ قرارداد آنها به معنای پرداخت هزینه سنگین به باشگاه بود؛ موضوعی که از نظر اقتصادی برای پرسپولیس منطقی به نظر نمیرسید.
به همین دلیل مدیران باشگاه ترجیح دادند به جای ورود به پروسه پرهزینه فسخ قرارداد خارجیها، سیاست خود را تغییر داده و در نقلوانتقالات تابستانی تمرکز بیشتری روی جذب بازیکنان داخلی داشته باشند.
در نتیجه، پرسپولیس یکی از معدود فصلهایی را تجربه میکند که بدون اضافه کردن حتی یک بازیکن خارجی جدید، تیمش را برای فصل آینده آماده کرده است؛ تصمیمی که هم ریشه در شرایط اقتصادی و توصیههای موجود دارد و هم به محدودیتهای ناشی از فهرست پنج نفره خارجیهای فعلی باشگاه مربوط میشود.
