جوانگرایی اتفاق مثبتی است و اینکه یک تیم اسکلت جوان و یکدستی داشته باشد، میتواند برای آیندهاش یک امتیاز بزرگ باشد؛ اما در تیمهای بزرگی مثل پرسپولیس، حضور چند بازیکن باتجربه و بزرگتر هم یک نیاز است.
سن به تنهایی معیار مناسبی برای ارزیابی کیفیت یک بازیکن نیست. اینکه بازیکنی از ۳۰ سال عبور کرده، به این معنی نیست که افت کرده، کیفیت لازم را ندارد یا حتماً یک بازیکن جوانتر از او بهتر است. اگر بازیکن جوان واقعاً شایستهتر است، باید در زمین خودش را ثابت کند و جای بازیکن باتجربه را بگیرد، نه اینکه صرفاً به دلیل سیاست سنی باشگاه، فرصت جذب بازیکنان باتجربه از ابتدا از بین برود.
این موضوع حالا درباره سیاست نقلوانتقالاتی پرسپولیس هم مطرح شده است. یکی از مدیران باشگاه اخیراً در خصوص عدم ورود پرسپولیس به بحث جذب بازیکنانی مثل سامان قدوس، علیرضا جهانبخش و حتی رامین رضاییان اعلام کرد که سیاست باشگاه، جذب نکردن بازیکنان بالای ۳۰ سال است و به همین دلیل سراغ این نفرات نرفتهاند.
در حالی که قدوس و جهانبخش همین چندی قبل در جام جهانی برای تیم ملی بازی کردهاند و همچنان میتوانند در بالاترین سطح فوتبال ایران اثرگذار باشند. رامین رضاییان هم نمونه دیگری است که نمیتوان صرفاً با رسیدن به یک سن مشخص، کیفیت فنیاش را زیر سؤال برد.
پرسپولیس اگر میخواهد جوانگرایی کند، اتفاق خوبی است؛ اما شاید بهتر باشد جوانگرایی به معنای کنار گذاشتن کامل تجربه نباشد. تیم بزرگ، هم به جوان باانگیزه نیاز دارد و هم به بازیکنی که سالها بازی در سطح بالا را تجربه کرده و در روزهای سخت بتواند بار تیم را به دوش بکشد.
