حقیقتاً به عنوان افرادی که سالهاست در رسانههای نوشتاری حضور داریم و وقایع فوتبال ایران را بررسی میکنیم، متوجه حرکات عجیب و غریب رامین رضاییان در صداوسیما نشدیم. نفهمیدیم اساساً آن مدل حرف زدن خطاب به مردم، که نشانههایی از مظلومنمایی هم داشت، چه دلیلی داشت؟
تا جایی که ما میدانیم، با هر متر و معیاری در فصل نقلوانتقالات باید تکلیف قرارداد استقلال و رامین رضاییان مشخص میشد. طرفین باید در نهایت میفهمیدند کجای کار ایستادهاند؛ میخواهند ادامه بدهند یا نه؟
بر فرض رضاییان حاضر به مذاکره نشد؛ گیریم همه تقصیرها متوجه استقلال و سهراب بختیاریزاده بود! هرچه بود، این قرارداد برای ادامه همکاری امضا نشد و استقلال هم ظاهراً حاضر نشد بیشتر از این برای ادامه ماجرا چانه بزند.
ماجرا همینقدر ساده است، جناب رضاییان! در غیر این صورت، حکایت لباس و شلوار ایرانی، ساعت و لویی ویتون و سایر توضیحات، بیشتر به قصه حسین کرد شبستری شباهت پیدا میکند تا یک اختلاف قراردادی در فوتبال حرفهای!
شما برای تداوم قرارداد با استقلال انعطاف نشان ندادید، استقلال هم به همین ترتیب. این داستان ساده که دیگر اینهمه توضیح واضحات ندارد.
