از همان بار نخست که اسم دنیس اکرت در فوتبال ایران مطرح شد، همیشه او را به عنوان برادرزاده سوپراستار زن سینمای ایران معرفی میکردند. انگار خودش هیچ ندارد و همه توجهات به خاطر عمه مشهورش به اوست!
در آستانه جام جهانی مشکلات اکرت برای دعوت به تیم ملی حل و او پاسپورت ایرانی خود را با فامیل درگاهی گرفت. از اینجا ماجرا وارد فاز تازهای شد. خیلیها هیچ نمایشی از این مهاجم تازه وارد به تیم ملی ندیده بودند و به همین دلیل تصمیم قلعه نویی برای بردن او به جام جهانی زیر سوال رفت!
دنیس مصدوم بود و در بازیهای تدارکاتی -حتی درون اردویی- به میدان نرفت تا کارشناسان منتقد به دو گروه تقسیم شوند؛ عده ای از این بابت قلعه نویی را مواخذه کردند که چرا بازیکنی مصدوم را به جام جهانی میبرد؟ و عده ای از این بابت که او اصلا فرصت هماهنگی با بقیه را نداشته و نمی تواند در میدان بزرگ جام جهانی به تیم ملی کمک کند.
دنیس حتی زبان فارسی را به سختی متوجه میشود و فرصت نداشت اسم بازیکنان را یاد بگیرد، چه رسد به ارتباط کلامی و روحی لازم برای تاثیرگذاری در جام جهانی، آن هم این تورنومنت که ایران با آن همه حاشیه و داستان به آمریکا رفت که برای یک بزرگ شده غرب قابل درک نبود.
اما داستان از جایی به سمت دیگری رفت. تیم ملی در کمپ تیخووانا یک بازی دوستانه پشت درهای بسته انجام داد و پس از آن، گزارشگر اعزامی صدا و سیما از قالب گزارشگری خارج و در مقام یک کارشناس (!) اقدام به تحلیل فنی این مسابقه کرد. دیداری که دنیس یک نیمه در آن به میدان رفته بود و جناب گزارشگر به شدت توانایی فوتبالی او را زیر سوال برد! تا آنجا که سوال دلیل انتخاب و بردن او به جام جهانی به سمت برچسب و اتهامات مختلف رفت!
همان موقع در خبرورزشی نوشتیم که یک گزارشگر چرا باید به خود اجازه کارشناسی بدهد؟ تحت تاثیر حرفهای او، هزاران برچسب به امیر قلعه نویی و کادر فنی اش خورد و خود اکرت نیز در دایره ذهنی فوتبال دوستان تبدیل به مهره ای شد که با روابط و بدون توان فنی به جام جهانی رفته است. در ۳ مسابقه ما ثانیهای فرصت بازی پیدا نکرد تا همان انتقادات روزهای اول نیز مزید بر ماجرا شود، چرا باید چنین بازیکنی را با خود به جام جهانی میبردی آقای قلعه نویی؟!
حالا با گذشت حدود یک ماه از جام جهانی -که برای بهبود مصدومیت یک بازیکن کافیست- و استارت لیگهای اروپایی، دنیس طی ۷۱ دقیقه بازی دوبار دروازه حریف را گشود. این بار دیگر فیلمش را همه دیدند، یک گل با ضربه سر و یک گل با فرار از عمق و یک چیپ تماشایی تا در همین دو صحنه ثابت شود مهاجمی فرصت طلب و ضربه زن است که هم سر دارد و هم پا، این بار انگشت اتهام به سمت قلعه نویی به دلیلی دیگر نشانه رفت!
حالا همان کسانی که توانایی دنیس را زیر سوال برده و قلعه نویی را متهم به انتخاب و بردن او به دلایل غیر فنی میکردند، یقه وی را گرفتهاند که چرا به چنین مهاجم درخشانی در جام جهانی بازی نداد؟ بخصوص که در هر ۳ بازی ما گل می خواستیم و از طارمی و شهریار هم کاری برنمی آمد!
یعنی در ماجرای اکرت، امیر قلعه نویی از هر دو طرف مورد انتقاد واقع شد که انصافاً هر دو نیز به حق بود! چه برای بردنش بدون نشان دادن او به مردم، و چه برای بازی ندادن مهاجمی که حالا او را چنین کارآمد میبینیم! اما این وسط حیف است که آن کارشناس اعزامی صدا و سیما به جام جهانی را فراموش کنیم و فقط یقه امیر را بگیریم!
ایشان که به جای رسانههای فوتبالی و با وجود پشتوانه قدرتمند مالی و سیاسی مثل صدا و سیما، با دعوت فدراسیون به جام جهانی رفت و آن جملات را در مورد دنیس اکرت بر زبان آورد که حالا مردم، میزان درستی آن را در این بازیکن دیدهاند تا مشخص شود تریبون صداوسیما در اختیار چه کارشناسانی است که چقدر از فوتبال درک و شناخت دارند!
