محمد ربیعی با مس رفسنجان برای خود اسم و رسمی در فوتبال ایران به هم زد. او بازیکن بزرگ و مطرحی نبود و طبعا کار سخت تری در فوتبال ما داشت اما این تیم را به لیگ برتر آورد و سه فصل در جمع شش تیم بالای جدول نگه داشت و سپس در ذوب آهن نیز نمره قبولی گرفت، تا جایی که کاندیدای هدایت تیم امید شد. ربیعی از دسته مربیان جوان و علمگرا -با معیارهای فوتبال ایران- بود و هست.
تابستان قبل، وقتی او پیشنهاد خیبر را پذیرفت، بودند کسانی که نسبت به پایان خوش این همکاری تردید داشتند. اغلب ثروتمندانی که در فوتبال ایران سرمایهگذاری میکنند، دلیلی شخصی برای جبران گذشته خود در فوتبال داشته و اهل دخالت در امور فنی هستند که استقلال مربی را زیرسوال و کارش را برای اداره تیم سخت می کنند.
نتیجه این میشود که از برادران شفیعیزاده و هدایتی به عنوان آغازکنندگان این مسیر تا مثلث تیمداران خصوصی حال حاضر لیگ برتر، همواره در این دو دهه مربیان بسیاری در این تیمها جابجا و البته که سرنوشت اغلب آنها یکی بوده است، ناکامی! چنین افرادی اختیار صفر تا صد همه چیز را به مربی نمیدهند و از جزئیات تا کلیات، نظرات خود را حتی در جمع و پیش بازیکنان، به مربی اعلام میکنند و کمتر کسی میتواند با ایشان مخالفت کند، نتیجه گوش ندادن به حرف آنها نیز مشخص است!
جالب اینجاست که حتی مربیان حرف گوش کن نیز دوام چندانی در این تیمها نیاوردند! و البته که بین تمام این نوع تیمها شباهت های ثابت وجود دارد و معمولا تجربه کار برای یک مربی، در این تیمها تکراری است. حالا محمد ربیعی به یک رکورد در فوتبال ایران رسیده است. او تابستان سال قبل با خیبر استارت زد، تیم بست و تمرینات را شروع کرد، اما به مسابقه اول نرسید و همین اتفاق باعث شد او بیرون بماند.
تا اینکه دور برگشت با رفتن اسکوچیچ، به تراکتور و تبریز رفت. شانس بزرگ او این بود که مسابقات نیمه کاره ماند وگرنه هر نتیجه به جز قهرمانی تراکتور، باعث میشد او به پایان فصل هم نرسد! و حالا رکورد ربیعی از این بابت بهتر شده! برای دومین سال متوالی، او تابستان را با یک تیم خصوصی دیگر استارت زد، تیم بست و تمرینات را آغاز کرد اما به شروع مسابقات نرسید!
