فوتبال ما خیلی کمبودها دارد اما شاید یکی از مهمترین آنها، ضعف فرهنگی و خلاء رفتار انسانی باشد. جایی که به اسم حرفهگری و رقابت که در ذات هر رشته ورزشی است، کوچکترین حرمت انسانها رعایت نشده و انجام هر عمل زشت و قبیحی به اسم طرفداری و تعصب جایز است.
داستان رامین رضاییان را همه میدانند. بازیکنی بزرگ با رفتارهای خاص که همواره در هیچ تیمی حاشیه امنیت نداشته و رفتارهایش، به خصوص از سوی سایر بازیکنان، تحمل نمیشود. رامین دوبار از پرسپولیس به همین دلیل رفت، در سپاهان نماند و حالا استقلال هم به گذشته او تبدیل شده است. در تمام این سالها و این تیمها او درون مستطیل سبز، بهترین بازیکن تیمش بود و به طور مشخص چوب رفتارهای بیرون زمین را خورد.
در فضای مجازی بعد از افشای رقم درخواستی رامین، هجمه بزرگی علیه او به راه افتاد. خیلیها فرصت را برای تسویه حساب با رامین، استقلال، مدیران فعلی و مربیان سابق، مناسب دیدند و خود این بازیکن نیز نسبت به این اتفاق واکنش نشان داد. اما چیزی که از همه جالبتر بود، واکنش مرد همه کاره استقلال یعنی علی تاجرنیا بود.
او از رامین دفاع کرد و نوشت: ما تعصب او به پیراهن استقلال را فراموش نمیکنیم. آدمها ممکن است روزی از یکدیگر جدا شوند، اما احترام و خاطرات خوب میتواند ماندگار بماند.
این دقیقاً همان حلقه گمشده در فوتبال ماست. فرهنگ مدیریت و رفتارهای انسانی در فوتبال حرفهای که باعث شد یک نمره خوب در کارنامه مدیریت تاجرنیا ثبت شود. امیدواریم این رفتار به سایر مدیران ما هم تعمیم پیدا کرده و خود تاجرنیا نیز در قبال سایرین و سایر اتفاقات همین روش را ادامه دهد.
برخلاف تصور مدیران غیر فوتبالی، این جامها و ثروت و شهرت کسب شده از صندلی مدیریت فوتبالی، نیست که در تاریخ از آنها به یادگار میماند؛ این خلق و خوی انسانی و رفتارهای بزرگمنشانه است که نام آنها را تا ابد جاودان میکند.
