تا حالا فکر کردید چرا باشگاه پرسپولیس علاقه دارد اینقدر پول رضایتنامه بدهد؟ برای پاسخ این سوال بهتر است آخرین وضعیت محمد قربانی در نقل و انتقالات تابستانی را که بیشباهت به ماجرای محمدمهدی محبی هم نیست، مرور کنیم؛ درحالیکه باشگاه پرسپولیس مذاکراتی برای جذب این بازیکن داشته، تراکتوریها هم خواهان او هستند اما با یک تفاوت مهم؛ در ماجرای محبی، تراکتور بهدنبال جذب رایگان بود، یعنی بهعنوان بازیکن آزاد او را میخواست، اما مدیران باشگاه پرسپولیس با پرداخت مبلغ رضایتنامه به اتحاد کلباء این بازیکن را هایجک کردند، داستان قربانی هم حالا همین است.
باشگاه تراکتور از طریق واسطهها میخواهد با تعیین تکلیف شرایط قربانی توسط الوحده، هافبک تیم ملی را رایگان جذب کند اما پرسپولیسیها دوباره قصد دارند با پرداخت مبلغی بهعنوان رضایتنامه این بازیکن را بخرند و حالا باشگاه اماراتی هم با آگاهی از اقدام پرسپولیسیها، میخواهد از انتقال قربانی درآمدزایی کند؛ سادهتر یعنی ایده تراکتوریها این است که بازیکنی را به خدمت بگیرند که باشگاه اماراتی قصد دارد آن را جایگزین کند و مجبور به مازاد کردنِ آن است، مسیری که مدیران پرسپولیس با پرداخت پول عادت به طی کردن آن دارند. قطعا این رویکرد هر اسمی داشته باشد، مدیریت نیست.
حالا ابهام مهم اینجاست چرا باشگاهها حتما علاقه دارند با پرداخت اعداد و ارقام سنگینی این انتقالها را نهایی کنند؟ چرا وقتی لژیونرهای ایرانی قرار است مازاد شوند، برخی از مدیران در بازارِ ایجنتها و واسطهها پولپاشی میکنند؟ آنهم در شرایطی که با این روند هم بازیکن آسیب میبیند و هم سرمایه باشگاههای ایرانی در این جریان پرابهام به هدر میرود.
