آنهایی که کیفیت فنی تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ را تحسین میکنند، امروز چه پاسخی برای این واقعیت دارند که تیمی با همان نسل قدیمی راهی آمریکا شد، به نسل جدید میدان نداد و در پایان مسابقات، حتی یک بازیکن را هم به بازار جذاب فوتبال اروپا معرفی نکرد؟
جام جهانی، ویترین فوتبال جهان است. تورنمنتی که قرار است ارزش بازیکنان را افزایش دهد، نگاه باشگاههای بزرگ را به خود جلب کند و زمینه انتقال ستارهها به لیگهای معتبر را فراهم سازد. اما برای تیم ملی ایران، چنین اتفاقی رخ نداد.
مهدی طارمی، کاپیتان تیم ملی، هنوز برای انتخاب تیم جدیدش بلاتکلیف است. اگر پیشنهاد بزرگی روی میز بود، بدون تردید تکلیف آیندهاش خیلی زود مشخص میشد. همین وضعیت را میتوان درباره سعید عزتاللهی، علیرضا جهانبخش و دیگر بازیکنانی دید که سال به سال روند نزولی را طی کردهاند.
آنهایی هم که پیش از جام جهانی در لیگهای حوزه خلیج فارس بازی میکردند، همانجا ماندند. این در حالی است که خود امیر قلعهنویی بارها تأکید کرده بود بازیکنانی که از لیگ امارات به اردوی تیم ملی آمدند، از آمادگی مطلوب فاصله داشتند. تنها بازیکنی که این روزها در اروپا حضور دارد، ظاهراً رامین رضاییان است که البته به نظر میرسد او هم بیشتر برای تفریح به اسپانیا رفته تا انتخاب یک تیم درستودرمان!
پس سؤال تکراری اینجاست؛ اگر مقصد نهایی بازیکنان ملیپوش همچنان همان لیگهاست، دستاورد جام جهانی چه بود؟
جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران نه یک پدیده تازه معرفی کرد، نه ستارهای را به فوتبال اروپا فرستاد و نه بازیکنی را به کالایی جذاب در بازار نقلوانتقالات تبدیل کرد.
بازار نقلوانتقالات، صادقتر از هر تحلیل و آماری حرف میزند. وقتی بعد از مهمترین تورنمنت فوتبال جهان، هیچ باشگاه بزرگ اروپایی برای بازیکنان تیم ملی ایران صف نمیکشد، یعنی این تیم نتوانسته تصویری متفاوت از خود ارائه دهد.
شاید ما فقط از جام جهانی حذف شده باشیم اما فوتبال ایران، در ویترین بزرگ فوتبال جهان، شکست بزرگتری خورد!
