جام ملتهای ۲۰۰۴ چین برای فوتبال ما سرشار از اتفاقات تلخ و شیرین بود و البته در نهایت با وضعیتی مطلوب خاتمه پیدا کرد چون توانستیم روی سکو برویم.
تیم ملی فوتبال ایران که جام ملتهای ۲۰۰۴ را با پیروزی مقتدرانه ۳ بر صفر مقابل تایلند شروع کرد، در بازی دوم برابر عمان بسیار پرانتقاد ظاهر شده و در نهایت کار با نتیجه مساوی ۲ بر ۲ تمام شد اما دردسر اصلی، درگیری فیزیکی علی بداوی و رحمان رضایی دو مدافع آن زمان تیم ملی با یکدیگر در داخل زمین بود که به سوژهای تلخ برای فوتبال ایران تبدیل شد. ما پس از آن بازی، با ژاپن نیز مساوی کردیم تا در نهایت به عنوان تیم دوم راهی مراحل حذفی شویم و در مسیر سختتری قرار بگیریم.
ایران در ۱۰ مرداد ۱۳۸۳ به مصاف کره جنوبی رفت تا یکی از این دو تیم در مرحله یکچهارم نهایی جام ملتها حذف شود و دیگری به نیمهنهایی برسد. در آن مسابقه شاگردان برانکو ایوانکوویچ، سرمربی وقت تیم ملی ما یکی از زیباترین نمایشهای خود در دهه ۸۰ را ارائه کردند و با نتیجه ۴ بر ۳ کره جنوبی را شکست دادند تا این تیم مغرور که تابستان سال ۱۳۸۱ عنوان چهارم جام جهانی ۲۰۰۲ را به دست آورده بود، چمدانش را ببندد و با جام ملتها خداحافظی کند؛ علی کریمی هتتریک کرد و یک گل دیگر را هم کرهایها به خودشان زدند. این پیروزی موجب ابقای برانکو ایوانکوویچ شد چون اگر بازی را میباختیم و از جام ملتها کنار میرفتیم، به احتمال زیاد برانکو هم باید چمدانش را به مقصد کرواسی میبست.
در روزهای آینده برایتان توضیح خواهیم داد که هنگام برگزاری دیدار نیمه نهایی آن تورنمنت چه بلایی بر سر ایران آوردند تا چین میزبان، فینالیست شود. مسابقاتی که در نهایت با سوم شدن ما خاتمه یافت.
