امید عالیشاه رسما از پرسپولیس خداحافظی کرد؛ پایان عصر یک کاپیتان «عالی» و پر از «امید»

جام جم آنلاین – یک بازیکن خاطره انگیز دیگر رسما به پایان راه با پرسپولیس رسید، امید عالیشاه در آینده با نام «اسطوره» یاد نخواهد شد، اما قطعا یکی از خاطره انگیزترین و محترم‌ترین بازیکنان تاریخ این باشگاه بوده که افتخارات زیادی را با سرخپوشان به دست آورد. عالیشاه تلخ و شیرینی‌های زیادی را با پرسپولیس تجربه کرد، اما قطعا شیرینی‌ها بسیار بیشتر از تلخی‌ها بوده است و هر بازیکنی این توفیق را ندارد. واقعا کسی باور نمی‌کرد جوانی که قرار بود صرفا هافبک راست سرخ‌ها شود بعدا تبدیل شود به کاپیتانی پرافتخار. به هرحال پرونده او در پرسپولیس برای همیشه بسته شد.
 
جنگندگی عالیشاه
عالیشاه در سال‌هایی به پرسپولیس آمد که این تیم هنوز وارد دوران طلایی خود نشده بود. او فراز و نشیب‌های زیادی را پشت سر گذاشت، از تغییرات مداوم کادر فنی گرفته تا محرومیت‌های نقل و انتقالاتی، قهرمانی‌های متوالی و حضور در رقابت‌های آسیایی. نکته مهم درباره او این بود که برخلاف بسیاری از ستاره‌ها هیچ‌گاه نقش خود را فقط به حضور در ترکیب اصلی محدود نکرد و حتی در مقاطعی که نیمکت‌نشین شد یا با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کرد، تلاش کرد جایگاهش را با تمرین و جنگندگی دوباره به دست آورد.
کارنامه عالیشاه در پرسپولیس پر از افتخارات ارزشمند است. او یکی از پرافتخارترین بازیکنان تاریخ باشگاه محسوب می‌شود و در کسب چندین قهرمانی لیگ برتر، جام حذفی و سوپرجام نقش داشت. همچنین در دو دوره حضور پرسپولیس در فینال لیگ قهرمانان آسیا، یکی از بازیکنان باتجربه و تأثیرگذار تیم بود. شاید آمار گل‌های او در مقایسه با مهاجمان بزرگ پرسپولیس خیره‌کننده نباشد، اما تأثیرگذاری‌اش در خلق موقعیت، پاس‌های گل، دوندگی و ایجاد تعادل در ساختار تیم، ارزشی فراتر از اعداد و ارقام داشت.
 
سبک بازی متفاوت امید
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های عالیشاه سبک بازی متفاوت او بود. او هرگز یک هافبک صرف نبود و بیشتر نقشی چند وجهی به خود می‌گرفت. توانایی بازی در هر دو سمت زمین، حضور در نقش هافبک تهاجمی و حتی کمک به دفاع باعث می‌شد مربیان مختلف روی او حساب ویژه‌ای باز کنند. سرعت بالا، تغییر جهت ناگهانی، دریبل در فضا‌های محدود و ارسال‌های دقیق از جناحین مهم‌ترین خصوصیات فنی او بودند. در کنار این ویژگی‌ها عالیشاه بازیکنی پرتلاش بود که تا آخرین دقیقه مسابقه از دوندگی دست نمی‌کشید و همین روحیه جنگندگی باعث شد محبوبیت زیادی بین هواداران پیدا کند.
با گذشت زمان نقش او از یک بازیکن تکنیکی به یک رهبر درون زمین تغییر کرد. بازوبند کاپیتانی فقط یک تکه پارچه نبود. عالیشاه در بسیاری از مسابقات مسئول ایجاد آرامش در تیم، انتقال تجربه به بازیکنان جوان و حفظ انسجام رختکن بود. او کمتر وارد حاشیه شد و بیشتر تلاش کرد با عملکردش پاسخ انتقاد‌ها را بدهد. برخی از کاپیتان‌ها به اسم کاپیتان هستند و فقط یک تکه پارچه می‌بندند. اما عالیشاه را میتوان یک کاپیتان واقعی برای تیمش به شمار میرفت.
 
چالش‌های عالیشاه
البته دوران حضور او بدون چالش هم نبود. مصدومیت‌های مقطعی، رقابت با ستاره‌های جدید و تغییر سبک بازی تیم در سال‌های اخیر باعث شد گاهی از ترکیب اصلی دور بماند. فصل گذشته هم تا آستانه جدایی پیش رفت، اما در نهایت ماندنی شد.  
پرسپولیس حالا فقط کاپیتان خود را از دست نداده است بلکه یکی از آخرین بازماندگان نسل طلایی‌اش را بدرقه می‌کند. بازیکنی که با سرعت، تعصب، جنگندگی و وفاداری شناخته شد و نامش در کنار پرافتخارترین چهره‌های تاریخ باشگاه باقی خواهد ماند. شاید از فردا پیراهن شماره او بر تن بازیکن دیگری باشد، اما خاطره سال‌هایی که عالیشاه با بازوبند کاپیتانی در ورزشگاه آزادی برای موفقیت پرسپولیس جنگید برای هواداران این تیم فراموش نخواهد شد.