به گزارش "ورزش سه"، فردریک هرمل، کارشناس فوتبال فرانسوی می نویسد، هر فرانسوی این رویا را در سر دارد: مادرید، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو، ۲۱ جولای ۲۰۳۰؛ زیدان روی نیمکت تیم ملی فرانسه برای فینال جام جهانی نشسته است.
پس از خروج تلخ زیدان از جمع خروسها در فینال ۲۰۰۶ مقابل ایتالیا (همان ضربه سر معروف به ماتراتزی)، سرنوشت فرصت جدیدی به زیزو داده است. سرمربی میتواند بازیکن را تطهیر کند. رویاپردازی قشنگ است، اما چهار سال تا تحقق آن باقی مانده است؛ چهار سال و انبوهی از مسابقات و چالشهای بزرگ که باید با آنها روبرو شد.
نمیخواهم آیه یأس بخوانم، اما ماموریت سرمربی سابق رئال مادرید بسیار دشوارتر از آن چیزی است که به نظر میرسد. کاریزما و پرستیژ او به عنوان کاپیتان تیم ملی و مربی موفق باشگاهی، به او یک برتری و چند ماه آرامش میدهد. با این حال، جانشینی دیدیه دشان یک چالش سهمگین است.
زیدان دو سال دیر رسیده است. پس از یورو ۲۰۲۴، نوعی خستگی و دلزدگی از سرمربی فرانسه وجود داشت، اما دشان با رسیدن به نیمهنهایی جام جهانی اخیر، محبوبیت فوقالعادهای به دست آورد؛ بهویژه به خاطر رفتار صمیمانهتر، بسیار انسانی و قدرتش در ساختن تیمی متحد، دوستداشتنی و رقابتطلب که به کشوری درگیر بحران هویت، شادی بخشید. ما فرانسویها خودمان را کاملاً در این تیم ملی میدیدیم.
زیزو باید بدون از بین بردن این ساختار زیبایی که بنا شده، سبک خود را پیاده کند. ماموریت تو دشوار است زیزو، خیلی دشوار.
